“Ze slingerden eerst “Vuile homo’s!” en daarna een plastic flesje naar ons hoofd.”

Niet alleen seksisme, maar ook homofobie is een probleem waar sommigen nog te vaak mee te kampen krijgen. En als je dacht dat het hier alleen gaat om mannen die in roze tutu’s door de straat huppelen, denk dan nog maar eens na. Want de getuigenis van Seppe* zal je doen inzien dat ook mensen uit je directe omgeving nog veel te vaak het slachtoffer zijn van homofobie.

“Als ik samen met mijn vriend hand in hand over straat loop, worden er voortdurend  blikken op ons geworpen, alsof er een spotlight op ons gericht staat. Soms zijn dat glimlachende of steunende blikken, maar vaak gaat het om afkeurende of verwarde blikken. Op plaatsen waar we niet meteen weg kunnen, het openbaar vervoer bijvoorbeeld, kunnen die blikken zo ongemakkelijk worden dat we ons onveilig beginnen te voelen.

Geroddel, gelach, kinderen die helemaal in de war zijn als ze ons zien; we worden het zo ondertussen wel gewoon. We proberen er ons dan wel niet te veel van aan te trekken en ons gewoon op elkaar te focussen, maar dat is vaak moeilijk, zeker in bepaalde steden of buurten. Dat heeft ervoor gezorgd dat we regelmatig niet hand in hand over straat durven te lopen, omdat we bang zijn dat we te maken zullen krijgen met verbaal en zelfs fysiek geweld.

Het gebeurt wel vaker dat je als holebi uitspraken te horen krijgt als “homo’s”, “flikkers” of “faggots“, zelfs als je gewoon over straat loopt. Sommigen vinden het dan nodig om hun mening kenbaar te maken op een manier die allesbehalve subtiel is, maar zijn dan wel zo laf dat ze dat achter onze rug doen. En alsof dat nog niet erg genoeg is, blijft het vaak niet bij verbale agressie.

We doen ons best om ons zo weinig mogelijk aan te trekken van die verbale agressie. Maar daar blijft het vaak niet bij.

Zo gebeurde het eens dat we hand in hand door de straat liepen en enkele werkmannen passeerden. Die begonnen te lachen en dingen te roepen in een taal die we niet begrepen. Dat probeerden we gewoon te negeren, in de hoop dat ze ons dan met rust zouden laten, maar dat was dus niet het geval. Toen we de straat bijna uit waren, kwamen ze al toeterend aangereden met hun camionette. En met ‘aangereden’ bedoel ik dat ze hard genoeg hun gaspedaal indrukten om ons uit te dagen. Net voordat ze ons, in volle vaart, hadden bereikt, sloegen ze een andere straat in terwijl ze ons nog luid nariepen: “GAY!

Een andere keer liepen we gewoon over straat, niet eens hand in hand. Een auto waarvan de ramen naar beneden waren, reed ons voorbij. De jonge mannen die in de auto zaten, slingerden eerst “Vuile homo’s!” en daarna een plastic flesje naar ons hoofd.

Meer dan eens gebeurt het dat mensen op straat met opzet tegen ons aan lopen wanneer ze ons passeren. Eén keer liep iemand zelfs bewust tussen ons door, zodat we elkaars handen los moesten laten. Natuurlijk durven we daar niet op ingaan; dat zou alleen maar leiden tot problemen, misschien zelfs tot een gevecht waarin ze ons gewoon in elkaar zouden slaan.

Waarom zou ik, als homoseksueel, me “discreter” moeten opstellen dan een heteroseksueel?

Op bepaalde momenten voelen we ons sterk, trekken we ons van die scheve blikken en gemene woorden niets aan, en durven we gewoon hand in hand lopen. Maar dan worden we er telkens weer aan herinnerd dat homofobie nog steeds gewoon bestaat. Door mensen die zeggen dat we ons beter discreet kunnen gedragen, door ongevallen met holebi’s in de media. Maar ik wil me niet discreet opstellen. Ik wil gewoon eindelijk kunnen zijn wie ik ben, zonder dat ook maar een moment te moeten verstoppen.

Ik ben opgelucht dat het nog niet tot echt fysiek geweld is gekomen, maar dat betekent niet dat alles wat hierboven beschreven staat wel aanvaardbaar is. Maar ik ben ook en vooral teleurgesteld dat ik en nog zoveel andere homo’s altijd twee keer moeten nadenken over wat we (moeten) doen, hoe we ons (moeten) gedragen, en wat de gevolgen voor ons zijn van graag zien en graag gezien worden.

Ben je zelf ooit al in aanraking gekomen met homofobie – als dader, als slachtoffer of gewoon als toeschouwer – en wil je hier (anoniem) over getuigen? Laat het me dan weten. Op die manier kunnen we samen concreet duidelijk maken dat homofobie nog steeds iets van alle tijden is. Verandering begint immers bij bewustwording.

Liefs,
Kilien

* Op uitdrukkelijke vraag van de persoon in kwestie, heb ik zijn naam veranderd. Maar vergeet niet dat een valse naam dit verhaal niet minder echt maakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s