Dat heet dan gelukkig zijn

Eindelijk. Eindelijk ben ik aangekomen in Angers. Nee, daarmee bedoel ik niet dat ik mezelf vol gestoken heb met macarons tot de weegschaal me niet meer herkende. Nee, daarmee bedoel ik niet dat ik de afgelopen weken stiekem in een parallel universum heb doorgebracht. Daarmee bedoel ik dat mijn geest mijn lichaam eindelijk heeft kunnen inhalen, en dat ik nu pas echt fysiek én mentaal aanwezig ben in Frankrijk.

Over een week is de maand september voorbij, en dat wilt zeggen dat ik er al een kwart van mijn Erasmuservaring op heb zitten. Dat besef sloeg in als een bom. Ik begon me af te vragen wat ik hier de afgelopen weken eigenlijk al écht gezien heb, behalve mijn kamer, de school, en de paperassen die daar onvermijdelijk op mij liggen te wachten. En het antwoord was keihard: niet veel. De mensen die ik hier heb leren kennen (en dus ondertussen op sociale media volg, want we zijn pas echt vrienden als we elkaars volgverzoek hebben aanvaard, of niet soms?) gaan het kasteel, de botanische tuin of andere bezienswaardigheden bezoeken, terwijl ik hier op mijn kamertje zit. Confronterend? Best wel.

Nu, ik neem het mezelf ook niet helemaal kwalijk dat ik al zoveel tijd in mijn eentje heb doorgebracht, want ik ben nu eenmaal een part time einzelgänger. Misschien heb ik wat meer tijd nodig dan anderen om te acclimatiseren aan mijn nieuwe omgeving, misschien heb ik wat meer structuur (iets waar de Fransen duidelijk geen kaas van hebben gegeten – pun intended) nodig dan anderen om me op mijn gemak te voelen. En da’s helemaal oké! Maar nu de stapel administratie stilaan begint te slinken (of is dat iets wat ik mezelf wijsmaak?), begint het besef te groeien dat ik met nog niet veel anders dan dat bezig ben geweest.

42482930_715463568806906_8545250722915024896_n

En daar wilde ik verandering in brengen. Alleen ging dat niet in één-twee-drie. Als jullie mijn vorige blogposts een beetje hebben gevolgd, dan weten jullie dat ik onlangs besloten heb om mijn ‘professionele’ – laat me maar lekker in mijn geloof – profielen even links te laten liggen. Maar wat voor nut heeft het om mijn energie niet meer in het ene soort profiel te steken, maar wél nog in het andere? Spoiler alert: geen enkel. Daarom heb ik vandaag ook mijn persoonlijke accounts bewust aan de kant geschoven, en dat was een wereld van verschil.

Heel bewust heb ik vandaag niet meteen naar mijn smartphone of naar mijn computer gegrepen wanneer ik eens tien seconden niets te doen had; iets wat ik anders wel zou hebben gedaan. Nee, in de plaats daarvan heb ik eens tien seconden gekeken in plaats van gezien, geluisterd in plaats van gehoord. Ik ben eens tien seconden écht aanwezig geweest. Ik heb eens tien seconden écht genoten.

Genoten van de frisse wind en de zonnestralen die mijn kamer binnenvielen zodra ik de ramen wagenwijd open zette. Van de geur van mijn vers gemaakte druivensorbet die in de diepvriezer staat op te stijven. Van het uitzicht van mijn pas gestofzuigd tapijt. Van het geluid van de fontein op het plein. Van de warmte van de zonnestralen op mijn rug. Van de geur van de geurkaarsen en de plantjes die ik net heb gekocht. Van het enthousiaste geroezemoes van mensen die elkaar al veel te lang niet meer hadden gezien. Van het geratel van mijn ketting en het gerinkel van mijn bel terwijl ik doelloos door de stad fietste. Van voor de eerste keer écht gelukkig te zijn sinds ik hier ben aangekomen.

42501482_1974093656218777_8151810462808276992_n

Vertel mij: wanneer heb je voor het laatst gekookt omdat je genoot van de geuren en de geluiden? Wanneer heb je voor het laatst een geurkaars aangestoken in je net gepoetste kamer? Wanneer heb je voor het laatst in je eentje een terrasje gedaan? Wanneer heb je voor het laatst je gsm eens een paar uur onaangeroerd op de tafel laten liggen?

Veel te lang geleden? Gelukkig is het nog niet te laat. Leg je gsm een paar uur aan de kant en ga naar buiten. Geniet van de laatste zonnestralen voor we weer massaal gaan klagen dat het veel te koud is om nog buiten te komen. Zeg je ouders dat je hen graag ziet. Geef een onbekende een oprecht compliment. Zeg ‘goedemorgen’, ‘alsjeblieft’ en ‘dankjewel’. Luister naar de geluiden om je heen. Geniet van die toast met avocado zonder hem op Instagram te zwieren (want echt, het kan eigenlijk niemand iets schelen).

Ook al is het maar voor tien seconden, wees nog eens echt aanwezig. Want man, wat wordt een mens daar gelukkig van.

Liefs,
Kilien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s