Erasmus: TIJDENS de ervaring

Angers, 28 oktober 2018

58 days down, 56 days to go. Mijn Erasmusavontuur is nu officieel de kaap van de helft gepasseerd. De eerste weken was het gewoonweg eng hoe snel de tijd voorbij vloog: ik kreeg er geen grip op, nee, ik kreeg schrik dat ik niet het meeste uit het avontuur hier aan het halen was. Maar nu, een paar weken later, kruipen de dagen soms zo traag voorbij, omdat ik niets liever wil dan gewoon weer naar huis gaan.

Om ons goed voor te bereiden op wat er ons te wachten stond, hebben we ons verdiept in de blogs van studenten die voor ons dezelfde uitdaging waren aangegaan, en die ons dus de insider informatie zouden kunnen geven die we écht konden gebruiken. En die informatie hebben we ook effectief gekregen: over de school, het studentenleven en de stad. Maar één cruciaal aspect zijn ze wel eventjes vergeten te vermelden: dat je sommige dagen als een hoopje ellende op je kamertje zit te huilen om je mama.

En nee, ik weet zeker dat ik daarin niet de enige ben. Sommigen praten daar liever niet over, maar anderen juist wel: al twee van mijn klasgenootjes in Antwerpen hebben me toevertrouwd dat het gras echt niet groener blijkt te zijn aan de overkant, en dat ze daarom uitkijken om gewoon weer naar huis te gaan. Eén van hen denkt er zelfs over na om dat ook echt te doen, en om Erasmus zelfs niet af te maken. Is dat dan de bedoeling? Waarom heeft niemand ons daar ooit voor gewaarschuwd?

Begrijp me niet verkeerd: niet het alleen zijn valt me zwaar. Ik vind het fantastisch om aan iedereen (en vooral aan mezelf) te bewijzen dat ik echt zo zelfstandig ben als ik altijd beweer, ik vind het geweldig om te winkelen, te koken en te poetsen als echte Grote Mensen. Waar ik het wél moeilijk mee heb, is om alleen te zijn op zo’n grote afstand van mijn familie, mijn vrienden, mijn hele opvangnet – en van mijn hondjes, dat ook.

Ik maak er geen geheim van dat ik het mentaal soms wat zwaar heb, en da’s hier dus niet anders. Ik maak er evenmin een geheim van dat ik daar niet altijd even goed mee omga (sorry, Ben). Wat dat alles nu nóg zwaarder maakt, is dat de mensen die me daar gewoonlijk mee helpen omgaan op zo’n 700 kilometer van mij vandaan zitten – nogal ver om eens even te gaan knuffelen, nietwaar?

Daarom heb ik besloten contact op te nemen met een van de psychologen bij wie ik thuis altijd terecht kan, en dat bleek de juiste keuze te zijn: al is het via een Skype-gesprek om de afstand te overbruggen, hij blijft degene bij wie ik terecht kan om over zaken te praten vóór die uit de hand lopen. Het voordeel aan jaren met je mentale gezondheid bezig (moeten) zijn, is dat je bepaalde ‘symptomen’ veel sneller oppikt én aanpakt, en dat is precies wat ik ga doen.

Dus nee – mama, nu heb ik het vooral tegen jou! – je moet je om mij geen zorgen te maken. Het is niet omdat ik af en toe zit te huilen (niet meer dan anders, hoor) en omdat ik af en toe naar huis wil gaan, dat ik het hier ook effectief ga aftrappen; zo slecht is het hier helemaal niet! Ik ben er gewoon slecht in om zo ver van mijn geliefden te zijn. #sorrynotsorry

Moet ik me schuldig voelen dat ik hier niet op was voorbereid? Nee, want niemand heeft me er ooit voor gewaarschuwd. Moet ik me schuldig voelen dat ik eigenlijk gewoon graag naar huis wil gaan binnen twee maanden? Nee, want dat betekent gewoonweg dat ik thuis iets zitten heb dat het missen waard is en dat het afscheid moeilijk maakt. En daar ben ik dan weer dankbaar voor.

Meer dan over de Franse taal of cultuur, heb ik hier dus dingen over mezelf geleerd:

  1. Mijn familie is nog belangrijker voor mij dan ik dacht
  2. Ik suck de ballen in afscheid nemen
  3. Ik vind poetsen bijna even leuk als ons mama 😉

Dus, aan iedereen die nu op Erasmus is én aan iedereen die ooit nog op Erasmus moet gaan: het is dus doodnormaal om soms gewoon vol tranen in je ogen en vol heimwee in je hart op je kamertje te zitten. Je bent niet alleen. ❤

Liefs,
Kilien

 

 

Gepubliceerd door Keeping Up With Kilien

Met mijn krullenkop in de wolken en mijn camera in de hand, probeer ik niet alleen de wereld, maar ook mezelf te ontdekken. Op deze blog neem ik je mee op een tocht die zal gaan over lifestyle, reizen, fotografie en alle andere dingen die belangrijk zijn voor mij. Een tocht met hoogte- en dieptepunten, die ik met allebei een stevige dosis eerlijkheid zal neerpennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: