Loving myself was my greatest revolution

Te groot. Te mager. Te slim. Te veel puisten. Te veel krullen. Te kleine borsten. Ja, je zou wel kunnen zeggen dat ik om verschillende redenen gepest ben geweest. Alles wat me toen onderscheidde van de anderen, was een reden om eruit gepikt te worden. Maar aan al die pestkoppen van vroeger: joke’s on you, want laat al mijn kenmerken die me onderscheiden van anderen, nu net de kenmerken zijn waar ik het meest trots op ben.

Het begon allemaal in het tweede middelbaar. Ik zag er geen graten in dat mensen me naar mijn punten vroegen wanneer we een toets terugkregen. Maar toen begonnen ze dat te vragen bij élke toets. En toen begonnen ze daar opmerkingen over te maken. En toen begonnen ze daar opmerkingen over te maken bij élke toets. Als ik goede punten had, dan was ik een strever. Als ik geen goede punten had, dan was er duidelijk iets mis. En alsof het nog niet erg genoeg was om na elke toets onder de loep genomen te worden, begonnen ze mij – of mijn punten – als referentiemateriaal te nemen: als ik eens een slecht punt terugkreeg, dan was het voor de andere klasgenoten al helemaal onmogelijk om goede punten te halen, of niet? Ik kon dus niet anders dan het goed doen op school, niet alleen voor mezelf, maar ook (en vooral) voor de anderen.

Maar mijn intelligentie was blijkbaar nog niet genoeg reden om gepest te worden, want toen kregen mijn pestkoppen mijn uiterlijk in het vizier; nog zoiets waar je zelf belachelijk weinig aan kan doen. Als meisje in de puberteit ben je je sowieso erg bewust van je uiterlijk, maar dat wordt nog eens zo erg wanneer je ’s ochtends elke keer dubbel zo hard moet nadenken over welke kleren je nu moet aandoen om je kleine borsten te verbergen, welke kapsel je moet dragen om je krullen in bedwang te houden of welke make-up je moet dragen om je acne weg te werken. En om dan op school begroet te worden met ‘poedel’ of ‘pvv’ (lees: plat vanvoor) is dag na dag het bewijs dat je niet in die missies geslaagd bent. Jij loser.

Die pesterijen zijn misschien gestopt na een tijd, maar dat zelfbewustzijn absoluut niet. Jarenlang ben ik heel erg met mijn uiterlijk bezig geweest, jarenlang heb ik erop gelet niet met mijn intelligentie te koop te lopen. Dat heeft er zo ingehakt, dat heeft mij zo gevormd, dat ik dat op slechte momenten nog steeds doe. Dan vertel ik niet aan mijn vriendinnen hoeveel ik gehaald heb op mijn examens. Dan loop ik weg van mijn spiegelbeeld omdat ik die acne niet meer kan aanzien.

Maar da’s alleen op de slechte momenten, die – gelukkig maar – meer uitzondering dan regel zijn sinds twee belangrijke veranderingen in mijn leven: toen ik Ben leerde kennen, en toen ik verder ging studeren.

kil6.jpg

Ben herinnert me er nu al meer dan drie jaar aan dat ik er echt wel mag zijn, vooral op de momenten waarop ik dat zelf niet kan zien. Dan vertelt hij me dat hij me minstens even knap (of misschien wel knapper) vindt wanneer ik ’s ochtends in mijn pyjama in de zetel zit, dan wanneer ik helemaal opgetut naar een feestje ga. Dan herinnert hij me eraan dat hij me mooier vindt zonder al die make-up op mijn gezicht, zelfs als je dan mijn puistjes kan zien. En bedoel ik daarmee dat een lief hebben essentieel is om jezelf graag te leren zien? Nee, absoluut niet. Maar het heeft mij op dat moment wel enorm geholpen.

Maar wat mij het allermeest geholpen heeft, is dat ik er twee jaar geleden heel bewust voor koos om in Antwerpen te gaan studeren, terwijl zo goed als iedereen van de middelbare school naar Leuven trok. Ik was klaar om de middelbare school (en alle slechte herinneringen die er voor mij aan vast hingen) achter te laten, en die mensen hoorden daarbij. In Antwerpen ben ik met een schone lei begonnen, heb ik nieuwe mensen leren kennen, en ben ik me gaan ontwikkelen in wat voor mij meer een passie dan een opleiding is. En die persoonlijke ontwikkeling heeft ervoor gezorgd dat ik nu met zoveel zelfvertrouwen sta waar ik sta – en dat er heel wat mensen dat zelfvertrouwen voor arrogantie aanzien, dat trek ik me zelfs niet aan (of maakt dat me dan weer net zo arrogant? 😉 )

Ik doe wat ik graag doe, met de mensen die ik graag zie. Ik weet wat me anders maakt dan de anderen, en ik weet dat dat niet mijn zwakheid, maar mijn sterkte is. Ik ben me ervan bewust dat sommigen me arrogant of zelfingenomen vinden (je begint toch alleen maar een blog als je jezelf zo belangrijk vindt, of niet?), maar dat trek ik me niet aan. Dat is een proces dat al jaren aan de gang is en waarschijnlijk altijd aan de gang zal blijven, maar dat is ook een vooral een dikke fuck you naar mijn pestkoppen.

‘Cause loving myself was my greatest revolution.

Liefs,
Kilien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s