Psst, ik wil een geheimpje met je delen…

Omdat je ondertussen al een paar maanden trouw mijn blog leest, vond ik dat het tijd werd om je te belonen en enkele van mijn geheimen prijs te geven, namelijk hoe ik mijn foto’s bewerk. De nabewerking van de foto is minstens even belangrijk als het nemen van de foto zelf – het bepaalt immers voor het grootste deel je stijl. Zoals een timmerman nooit een kastje zal verkopen dat niet geschilderd is, zo zal een fotograaf nooit een foto verkopen die niet bewerkt is. Maar hé, speciaal voor jou doe ik dat hier toch!

Wat hieronder volgt, zijn vier onontbeerlijke stappen in mijn nabewerkingsproces: de gesplitste tinten, de hooglichten en schaduwen, de kleurtintcurve en de witte en zwarte tinten. Om te illustreren dat die dingen wel degelijk een opmerkelijk verschil maken, heb ik de nabewerkte foto’s tegenover de originelen geplaatst. In het midden van de reeks vind je de originele foto, links de nabewerking van vlak na de shoot, rechts de nabewerking die ik net nog eens opnieuw heb gedaan, zodat je kan zien hoe mijn stijl in de loop van een paar maanden is geëvolueerd.

[DISCLAIMER] Ik bewerk mijn foto’s enkel en alleen in Adobe Lightroom; er komt dus geen Photoshop aan te pas.

Gesplitste tinten

Het grootste verschil tussen de originele en de tweede nabewerkte foto van Elise, is dat de nabewerkte versie er veel warmer uitziet. Die warme gloed kan je op twee verschillende manieren tevoorschijn toveren. De meest voor de hand liggende manier is je witbalans aan te passen en de temperatuur te verschuiven van koud (blauw) naar warm (geel), maar dat is niet de enige manier. Je kan eveneens de gesplitste tinten van je foto aanpassen door de kleur van de hooglichten (de lichte delen van je foto) of de schaduwen (de donkere delen van je foto) te verschuiven. Dat is precies wat ik hier heb gedaan: de schaduwen warmer (geler) gemaakt. En zo tover je op een-twee-drie een warme – of een koude – gloed op je foto’s!

Hooglichten en schaduwen

Hoewel het contrast tussen de hooglichten (de lichte delen van je foto) en de schaduwen (de donkere delen van je foto) op deze foto van Gaëlle heel erg duidelijk is, wilde ik dat contrast nog een beetje duidelijker maken. Dat heb ik gedaan door de hooglichten te verminderen – iets wat ik in quasi elke foto doe om hem er niet overbelicht uit te laten zien – en door de schaduwen te verhogen. Op die manier worden de donkere delen van de foto nog donkerder, en springt Gaëlle nóg meer in het oog dan ze al deed. Haar huid heb ik weer met de witbalans en de gesplitste tinten (zoals ik hierboven heb uitgelegd) die mooie sun kissed glow gegeven.

Kleurtintcurve

Bij deze foto van Margaux heb ik dan weer het omgekeerde gedaan: hier heb ik de foto niet warmer, maar kouder gemaakt, omdat ik dat veel meer bij de sfeer van de foto vond passen. Om de (toch wel een beetje) akelig sfeer van de foto nog meer tot z’n recht te brengen, heb ik de foto wat donkerder en wat “waziger” gemaakt. Als je de originele en de nabewerkte foto naast elkaar legt, zal je zien dat het lijkt alsof er een wazige filter over de nabewerkte foto ligt. Dat effect ben ik bekomen door aan de kleurtintcurve te werken: door het onderste punt van de curve een beetje naar boven te brengen, worden de donkerste delen van de foto lichter gemaakt. Resultaat: die mooie faded filter!

Witte en zwarte tinten

Als je het verschil tussen deze originele en nabewerkte foto van Paulien niet kan zien, dan zou ik toch eens dringend naar de oogarts gaan. Nochtans heb ik geen grote wijzigingen moeten aanbrengen om zo’n groot verschil te maken: een beetje prutsen aan de witte en zwarte tinten volstond. Het principe is niet moeilijk: het ene balkje maakt de witte delen witter, het andere balkje maakt de zwarte delen zwarter. Door de witte tinten te verhogen springt het licht dat op Pauliens gezicht valt mooi in het oog; door de zwarte tinten te verlagen zie je de vouwen in het achtergronddoek niet meer. En hoe minder de achtergrond opvalt, hoe meer het model in het oog springt – en da’s uiteindelijk toch de bedoeling.

Hopelijk begrijp je nu meer dat de bewerking even belangrijk is als de shoot zelf, en dat er vaak zelfs nog meer tijd kruipt in het bewerken dan in het nemen van de foto’s. Het heeft dus absoluut geen zin om de onbewerkte foto’s te vragen of om – erger nog – de foto’s zelf te gaan bewerken: door het werk van een artiest aan te passen, is dat werk niet langer representatief voor het kunnen van die artiest.

Nu hoor ik het graag van jou: wat is jouw mening over het nabewerken van foto’s? Is het gewoon part of the job, of is het puur bedrog? In welke mate mogen foto’s nog bewerkt worden met Lightroom of Photoshop zonder fake te worden? Wist je dat een paar kleine aanpassingen zo’n groot verschil konden maken?

Liefs,
Kilien

Gepubliceerd door Keeping Up With Kilien

Met mijn krullenkop in de wolken en mijn camera in de hand, probeer ik niet alleen de wereld, maar ook mezelf te ontdekken. Op deze blog neem ik je mee op een tocht die zal gaan over lifestyle, reizen, fotografie en alle andere dingen die belangrijk zijn voor mij. Een tocht met hoogte- en dieptepunten, die ik met allebei een stevige dosis eerlijkheid zal neerpennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: