Het begin van het einde

Angers, 1 december 2018

Morgen zet ik mijn laatste volledige lesweek in. De vakken geraken afgerond, de deadlines komen dichterbij, de examens worden voorbereid, kortom: het einde van het semester – en dus van mijn Erasmus in Frankrijk – is in zicht. Hoewel de Instagramstories van sommige mede-Erasmussers overstelpt worden met foto’s voorzien van tekstjes als “Can I please stay here forever?“, wil ik persoonlijk niets liever dan gewoon weer naar huis gaan, om daar dan forever te blijven. Mijn plannen om na mijn studies een halfjaar naar Zuid-Amerika te gaan? Ja, die zijn plots serieus op de helling komen te staan.

Hoe hard je ook je best doet om sommige clichés te vermijden, soms kan je er gewoon niet omheen. Dus hier is er nog eentje: de laatste loodjes wegen wel degelijk het zwaarst. Ik heb het hier hoe langer, hoe zwaarder. En wanneer ik dat aan mensen vertel, is hun eerste reactie: “Kom op, het zijn nog maar drie weken meer, je moet er nog van genieten zolang het nog kan!” Maar wat ze me niet vertellen, is hoe ik er precies van moet genieten wanneer die drie weken elke dag trager voorbij lijken te kruipen.

Want ja, laat het me even stellen zoals het is: ik voel me slecht. Ik wil gewoon weer naar huis; heel deze Erasmuservaring is genoeg geweest voor mij. Ik heb er veel uit geleerd: niet op het vlak van school (want het niveau van het onderwijs in Frankrijk kan lang niet tippen aan het niveau van onderwijs in België), maar wel op het vlak van mezelf. Vaker dan goed voor me was ben ik mezelf tegengekomen, en wat ik daaruit heb geleerd, was niet altijd even gemakkelijk om te verwerken.

De laatste weken ben ik mezelf niet meer. Ik herken mezelf niet langer in de dingen die ik doe of zeg, en de mensen rondom me ook niet meer. Over heel deze blog zit ik in het lang en het breed te verkondigen hoe belangrijk het is om in jezelf te geloven, en ik voel me zo hypocriet dat ik niet practice wat ik preach. Daar heb ik het zo moeilijk mee dat ik erover twijfelde of ik dat wel met je zou delen. Maar is het punt van deze blog nu niet net om over alles eerlijk te zijn, ook – en vooral – over de momenten waarop het minder goed gaat?

Eerder al legde ik uit om terug te vallen in de depressieve gedachten die me een aantal jaar geleden teisterden, omdat ik hier gewoonweg niet hetzelfde opvangnet heb dat er me op dat moment ook doorheen geholpen heeft. En hoe langer ik hier zit, hoe meer ik die angst waarheid zie en voel worden. Ik dacht dat ik ondertussen sterker was dan toen, maar nu blijkt dat ik toch niet zo sterk ben – of toch niet altijd – als ik graag had gehoopt.

47283297_364134851025653_6612163291051458560_n.jpg
Mijn mini-opvangnet ❤

En zo zijn er dagen dat ik in de klas niemand durf aan te spreken om samen te werken aan een taak, dat ik de moed niet vind om mijn kleren aan te doen, dat ik een ganse dag niet uit mijn bed geraak, dat ik ’s avonds in tranen naar mama bel omdat ik volledig door mijn krachten zit. Ondertussen ben ik supplementen gaan halen, want niet alleen mentaal gaat het achteruit: elke dag heb ik hoofd-, buik- en/of rugpijn, ik heb mijn regels (die ik alleen maar krijg wanneer ik zwaar onder stress sta), mijn migraine speelt weer op, mijn acne geraakt niet onder controle, ik heb het gevoel dat ik zo vermoeid ben dat ik maar niet uitgeslapen geraak.

En schrijf ik dit allemaal omdat ik mezelf wentel in zelfmedelijden? Nee, zo heb ik het niet bedoeld, en ik hoop ook dat het niet zo overkomt. Ik schrijf dit allemaal omdat ik wil dat de mensen weten dat Erasmus echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn is; omdat ik wil dat mensen weten dat ik ook niet altijd zo sterk ben als ik mezelf voordoe. En wanneer iemand anders me hetzelfde verhaal zou komen vertellen, zou mijn eerste reactie zijn dat het helemaal oké is om niet altijd sterk te zijn; maar om dat ook effectief tegen mezelf te zeggen, dat valt me dan weer een pak zwaarder.

Maak je alsjeblieft geen zorgen om mij wanneer je dit leest. Ik heb dit al een keer overleefd, een tweede keer zal me ook wel lukken. Het zijn tenslotte nog maar drie weken, nietwaar?

Liefs,
Kilien

6 gedachten over “Het begin van het einde

  1. Hallo Kilien je hebt het nu effe moeilijk maar inderdaad je gaat deze periode doorstaan en binnen 3 weken ben je een trotse erasmus student waar we alleen fier kunnen op zijn , denk aan je dikke knuffel 💪💖💋

    Like

  2. Hé Kilien, nog efkes doorbijten! Nog maar 3 weken en iedereen zal trots op je zijn! En vooral….. dan mag je ook wel heel trots over jezelf zijn want inderdaad, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn! Je moet daar wel echt kracht en moed voor hebben!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s