Permanente staat van verwarring

Angers, 9 december 2018

De laatste twee weken zijn ingezet, het aftellen is begonnen. Hoewel ik mezelf er constant aan herinner dat het bijna gedaan is, sta ik er niet dikwijls genoeg bij stil dat het bijna gedaan is. Klinkt dubbel, nietwaar? Sommige dingen ga ik binnenkort voor de laatste keer doen, terwijl ik andere dingen al voor de laatste keer heb gedaan. Niet alleen ikzelf, maar ook enkele van mijn mede-Erasmussers verkeren daardoor in een permanente staat: die van verwarring.

“Een dag kan zo lang duren, en een week vliegt zo snel voorbij.” Hoe vaak we dat de afgelopen weken tegen elkaar hebben gezegd, kan ik niet langer op één hand tellen. En waarschijnlijk ook niet op twee. Elke keer wanneer we een kruisje zetten op onze aftelkalender, zijn we blij dat we het einde van de dag hebben gehaald – in welke mentale of fysieke toestand dat dan is, dat laat ik in het midden – maar elke keer wanneer we een kruisje zetten op ons boodschappenlijstje, vragen we elkaar: “We zijn nu toch nog maar pas naar de winkel geweest?”

Langs de ene kant kan de tijd niet snel genoeg gaan, omdat we weer naar huis willen. Langs de andere kant kan de tijd niet traag genoeg gaan, want dit is ondertussen toch ook onze thuis geworden? Hier hebben we beseft wat we thuis allemaal hebben moeten achterlaten, en thuis zullen we beseffen wat we hier allemaal zullen moeten achterlaten: een nieuwe stad, nieuwe vrienden, en een belachelijk groot aantal nieuwe ervaringen. We zijn ons er dan ook van bewust dat elke dag die voorbijgaat, ons een dag dichter bij het einde brengt; zowel in de positieve als in de negatieve zin van het woord.

Al heb ik hier de afgelopen maanden meer geleerd dan goed voor me was, denk ik dat dat ook meteen het belangrijkste was: ik heb heel wat geleerd over bewustwording. Over mezelf: waar mijn grenzen liggen, hoe sterk ik uiteindelijk écht ben, wat – nee, wie – ik nodig heb. Over mijn relaties: hoe belangrijk die voor me zijn, wie ik het hardst mis, hoe onontbeerlijk goed communicatie is. Over de tijd: hoe jij de tijd in je macht hebt, en hoe de tijd jou in z’n macht heeft. En hoe ik met al die nieuwe kennis omga, vraag je je dan af? Wel, meestal weet ik het zelfs niet eens.

Door me te focussen op mijn schoolwerk, maar niet alleen op mijn schoolwerk. Door mezelf en mijn kamer netjes te houden. Door elke dag lekker en vooral vers te koken – behalve gisteren dan, want een verse pizza kan ook al eens smaken. Door elke week leuke plannen te maken, om nog zoveel mogelijk van de stad én van het gezelschap te kunnen genieten. De foto’s hierboven heb ik gisteren nog gemaakt in het Musée des Beaux-Arts en de Galerie David d’Angers, enkele van de culturele schatten die de stad rijk is.

De rest van de week heb ik nog aan een paar grote taken gewerkt, aangezien examens hier voor het overgrote merendeel worden vervangen door presentaties of dossiers. Dat betekent niet alleen permanente evaluatie van je vaardigheden, maar ook en vooral permanente stress. Ja, toegegeven, in het begin van het semester durfde ik al eens te klagen over het feit dat de werkdruk hier een pak lager ligt dan thuis, maar toen was ik nog naïef – en had ik nog geen vier deadlines per week.

Ook mijn bachelorpaper gaat zichzelf niet schrijven – allemaal in koor: “helaas” – en dat betekent regelmatige tripjes naar de bib van Angers. Niet omdat het een gebouw is waar ik het gevoel heb omgeven te worden door heel wat boeken en dus heel wat wijsheid, maar wel omdat ze daar belachelijk lekkere koffie hebben voor dertig cent. Sorry, maar dat kan je me echt niet kwalijk nemen!

En tussen al dat harde werken door? Existentiële crisissen doormaken (bijna zo erg als die van de Belgische regering), regelmatig een potje huilen; niets wat ik thuis ook niet doormaak, dus. 😉

Liefs,
Kilien

Gepubliceerd door Keeping Up With Kilien

Met mijn krullenkop in de wolken en mijn camera in de hand, probeer ik niet alleen de wereld, maar ook mezelf te ontdekken. Op deze blog neem ik je mee op een tocht die zal gaan over lifestyle, reizen, fotografie en alle andere dingen die belangrijk zijn voor mij. Een tocht met hoogte- en dieptepunten, die ik met allebei een stevige dosis eerlijkheid zal neerpennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: