Dag en bedankt, hé (2.0)

Ik wil ervoor zorgen dat die mental breakdowns weer de uitzondering worden, en niet langer de regel. Ik wil ervoor zorgen dat ik op tijd op de rem ga staan, dat ik het niet te ver laat komen, dat ik alles een halt toeroep voor het te laat is. En dat moment is nu.
22 september 2018

Op het moment dat ik die vorige blogpost schreef, was ik al meer dan twee jaar heel intensief bezig met het constant bijschaven van niet alleen mijn werk, maar ook de promotie daarvan: ik heb twee Facebook- en twee Instagrampagina’s, een website en een blog uit de grond gestampt; ik heb ervoor gezorgd dat die pagina’s meer dan duizend volgers hadden; ik heb een planning uitgewerkt die me toeliet (of ertoe verplichtte?) om drie blogposts per week te schrijven, met als gevolg mijn blog na vier maanden al meer dan 10.000 keer bekeken was – en dat allemaal op twee jaar tijd.

Maar ondertussen hebben ook mijn studies, mijn relatie, mijn vrienden en familie, en vooral mijn mentale gezondheid een erg prominente rol gespeeld in mijn leven. En als de perfectionist die ik ben, wilde ik al die dingen goed doen, en net dat heeft alles een beetje op de spits gedreven. Mijn gezin ging ten koste van mijn studies, mijn relatie van mijn projecten, en mijn mentale gezondheid van alles: hoe meer ik stilstond bij de manier waarop ik dingen aan het aanpakken was, hoe ongelukkiger ik ervan werd. Dus stortte ik me nóg harder op mijn werk om aan die gedachten te ontkomen. En hoewel ik me ervan bewust was dat dit zowat de slechtste oplossing ooit moet geweest zijn, ging ik er toch een hele tijd mee door.

50257213_2365560183455257_3482098791966834688_n

Gelukkig kwam ik zo’n vier maanden geleden wel tot het inzicht dat dat niet langer door kon gaan, dat ik mijn prioriteiten dringend anders moest gaan stellen, en dat heb ik ook gedaan *schouderklopje voor mezelf*. Nadat ik de banden met mijn familie en goede vrienden – en vooral met mezelf – weer wat had aangehaald, kwam er dan ook wat ruimte vrij om weer aan al mijn projecten te beginnen denken. In de tijd die ik teruggetrokken achter de schermen doorbracht, heb ik dan ook hard nagedacht over een strategie om ze weer nieuw leven in te blazen: een plan waar ik geen graten in zag – of toch niet wilde zien.

Toen ik weer begon met het zoeken naar inspiratie voor die volgende shoot en die volgende blogpost, wist ik wat ik mezelf op de hals haalde: constante druk om op het juiste moment het juiste werk op de juiste manier online te gooien, in de hoop dat tenminste een deeltje van die honderden volgers het te zien zouden krijgen. Ambitieus als ik was, besloot ik het er dan maar op te wagen. En zal ik je eens iets vertellen? Ik heb het nog geen maand volgehouden.

Ik wilde de strijd opgeven voor ik hem verloor.

De stress van voorheen vloog als een boomerang in mijn gezicht; ik moest immers de schade van maanden niet meer actief te zijn, dubbel en dik inhalen. Nog harder dan ooit vocht ik tegen de algoritmes, de statistieken en de stress – tot ik besefte dat ik die strijd wilde opgeven voor ik hem verloor. En in een one too many breakdowns besloot ik om mijn Facebook- en Instagramprofiel te deactiveren. Kilien Natens Photography is niet meer.

Begrijp me niet verkeerd: ik stop niet met fotograferen of met bloggen, wel met mijn werk en mezelf te promoten op sociale media. De enige platformen waarop ik vanaf nu terug te vinden zal zijn, zijn mijn persoonlijke Facebook- en Instagramaccount, en deze blog. Heel binnenkort zal je hier weer nieuwe posts zien verschijnen zoals je dat van me gewoon bent – alleen iets minder frequent dan voordien. Ook mijn foto’s zullen vanaf nu hier te zien zijn, aangezien ik van plan ben stilaan mijn portfolio te integreren op deze blog. Alleen zal ik dat maar zo snel kunnen doen als dat ik hiervan “herstel”.

Zo wil ik mijn sociale media, en de druk die daarbij komt kijken, stilaan afbouwen, en mijn relaties (ook en vooral met mezelf) weer opbouwen. Het is tijd om weer wat meer offline dan online aanwezig te zijn. Ik was me al een hele tijd bewust van wat die socials met me deden, maar veel te lang ben ik daar in meegegaan.

Dat is nu gedaan.

Liefs,
Kilien

P.S.: Ik wil heel graag plaats maken voor een gesprek over mentale gezondheid, zelfbeeld, de druk van sociale media, en zoveel andere dingen. Just hit me up. ❤

 

 

2 gedachten over “Dag en bedankt, hé (2.0)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s