Gezellig-geit troef | Costa Kabrita, Huijbergen, Nederland

Dat was het dan: ik ben niet langer een camping-maagd! Afgelopen week hebben Ben en ik een paar dagen de wondere wereld der glamping ontdekt op Costa Kabrita, een camping/boerderij net voorbij de Belgisch-Nederlandse grens. Vanuit onze Finse kota, een praktisch ingerichte en waanzinnig gezellige chalet, zijn we helemaal back to basics gegaan. En man, wat heeft dat deugd gedaan.

Als twee verwende nesten die altijd op hotel gaan, waren we razend benieuwd wat een paar overnachtingen op een Nederlandse camping ons zouden brengen. Dat het een wereld apart was, hoeft je niet te verbazen. Maar dat het zo plezant zou zijn, was voor ons ook een verrassing! Al bij aankomst werden we ongelooflijk hartelijk ontvangen, en die hartelijkheid is tijdens ons hele verblijf blijven hangen. Voor schuchtere Vlamingen als wij kan dat soms beklemmend overkomen, maar omdat het in Nederland geen paasvakantie is zoals bij ons, was het erg rustig op de camping, en net van die rust hebben we enorm genoten.

Van de rust, en van de allesoverheersende gezelligheid! Zowel de kota waarin we twee keer overnachtten als de voorzieningen op de camping (van het sanitair – ja, da’s gedeeld – tot de randanimatie, zoals je hieronder wel kunt zien) waren tot in de puntjes verzorgd. En als je je al geen zorgen hoeft te maken over negatieve dingen, heb je meer tijd om je focussen op positieve dingen. En dat hebben we dan ook volop gedaan! Want ja, wat doe je dan eigenlijk als je zo drie dagen op een camping zit? Wel…

Elkaar de loef afsteken tijdens een spelletje Monopoly

Om te vermijden dat we uit frustratie de huisjes naar elkaars hoofd zouden gooien, besloten Ben en ik om het op een spelletje Monopoly op de Wii te houden. Dat je de televisie dan zo kan draaien dat je lekker van uit je bed kan spelen, zorgt ervoor dat de sfeer net iets meer ontspannen is. Zelf geen gezelschapsspelletjes bij? Geen probleem! Eén van de kastjes in de gemeenschappelijke keuken staat vol met spelletjes – voor binnen én buiten – die je naar hartenlust kan uitlenen. Niets weerhoudt je ervan om een flesje wijn te kraken en zo’n spelletje Trivial Pursuit net dat tikkeltje interessanter te maken… 😉

Nog eens ouderwets buiten spelen

Het voordeel van met mij een spelletje te spelen, is dat je op voorhand weet dat de kans zeer reëel is dat je gaat winnen. Om een of andere ongelukkige reden verlies ik zo goed als altijd. Ongeluk in het spel is geluk in de liefde, zeker? Daarom waren zowel Ben als ik serieus verbaasd toen ik twee keer op rij wist te winnen in een good old spelletje Kubb, want dat staat daar dus ook gewoon in die keukenkast, hé. Een goed excuus om weer eens naar buiten te trekken en van het mooie weer te genieten – als je daar al een excuus voor nodig zou hebben.

Het klein kind in jezelf loslaten op de speeltuigen

Als je, net als Ben, nogal snel last hebt van je rug of knieën, zou ik de trampoline misschien aan me voorbij laten gaan. Maar dat geldt natuurlijk niet voor de verschillende andere speeltuigen die verspreid over het terrein te vinden zijn – al moet je er soms even naar zoeken. Toen Ben en ik de camping aan het verkennen waren en daarbij in het bos plots zo’n zipline (je weet wel wat ik bedoel) ontwaarden, gingen onze ogen fonkelen zoals die van kleine kinderen. For the record, de kabel kan gemakkelijk het gewicht van een volwassene dragen. Just saying.

Naar de diertjes gaan kijken… Obviously

Hoe belachelijk zou het zijn om op een boerderij níét naar de diertjes te gaan kijken? Kleurrijke eenden, imposante pauwen, een alpaca met een knuffelgehalte dat through the roof schiet en een schare lammetjes – ik bedoel, KOM OP – waren dan ook de doorslaggevende factor om naar Costa Kabrita te trekken. Jammer genoeg kan je de dieren in de stallen niet aaien, maar gelukkig geldt dat niet voor de hond die over de camping huppelt. Wel kan je elke dag gaan kijken hoe de meer dan vierhonderd geiten gevoederd en gemolken worden, en dat doe je tenslotte ook niet iedere dag. Nu ja, tenzij je geitenboer bent, natuurlijk.

Een uitstapje maken naar Bergen-op-Zoom

Ofwel hebben we gewoon een slecht moment uitgekozen, ofwel is daar nooit veel te doen. Maar dat heeft natuurlijk ook zo z’n voordelen: het voelde alsof we de hele stad voor onszelf hadden. Een wandeling of de Grote Markt – nu ja, het is wat je ‘groot’ noemt – en langs het Havenkwartier, bracht ons uiteindelijk in een gezellig bruin cafeetje, vanwaar we op zoek gingen naar een leuke plek om te gaan lunchen. En die vonden we ook! Het is zeker de moeite waard om eens langs De Teerkamer te passeren, al was het maar om je bestelling voor de verandering ook eens via een app te plaatsen.

DSC_0010

Een tussenstop maken op de Kalmthoutse Heide

Als je dan toch de landsgrens over moet steken, kan je net zo goed door de Kalmthoutse Heide passeren. Ik zou het best willen proberen, maar het valt met geen pen te beschrijven hoe mooi het daar is. Op een heel erg zonnige dag zou je zelfs heel even vergeten dat je in de Benelux, en niet ergens op een Afrikaanse steppe zit. Omdat het er zo uitgestrekt is, heb je het gevoel dat je helemaal alleen op de wereld bent.

Eens kloppen (want de bel doet het niet) op de deur van Samson en Gert

Kom, we gaan het niet ontkennen: toen we hoorden dat Gert zijn rood hemd definitief aan de haak zou hangen, brak ons hart collectief in duizend stukken. Zo ook dat van Ben, een doorwinterd fan van Samson en Gert – of ja, Samsom en Hert in het West-Vlaams. En om onze jeugd zo mooi te kunnen afsluiten als ze is begonnen, zijn we toch nog even langs de Dorpsstaat 101 (geef dat nu alsjeblieft niet in in je gps, je gaat het niet vinden) gereden om even op de deur te kloppen, want ja, de bel doet het nog altijd niet.

Wil je wel eens iets anders dan een citytrip naar Spanje of een bungalow in de Ardennen, en ben je op zoek naar een echt originele overnachting, voor jezelf of voor iemand anders? Dan is Costa Kabrita absoluut het overwegen waard! Aan deze uitstap zal ik heel wat mooie herinneringen overhouden, maar één ding vergeet ik niet snel meer: dat je het geluk niet altijd in verre landen of in grote dingen moet gaan zoeken. Vaak is het geluk veel dichterbij dan je denkt.

Liefs
Font

Gepubliceerd door Keeping Up With Kilien

Met mijn krullenkop in de wolken en mijn camera in de hand, probeer ik niet alleen de wereld, maar ook mezelf te ontdekken. Op deze blog neem ik je mee op een tocht die zal gaan over lifestyle, reizen, fotografie en alle andere dingen die belangrijk zijn voor mij. Een tocht met hoogte- en dieptepunten, die ik met allebei een stevige dosis eerlijkheid zal neerpennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: