My body is my journal, my tattoos are my story

Op je 21e al drie tatoeages hebben staan: er zijn er niet veel die het me nadoen – ofwel moet ik ze nog leren kennen. Op mijn achttiende liet ik samen met mijn mama (het is eens iets anders dan samen gaan shoppen) mijn eerste tatoeage zetten, en drie jaar later breidt de collectie zich stilaan uit. Hebben die dingen eigenlijk een betekenis, of zijn ze alleen maar fijn om naar te kijken? Stof genoeg om een blogpost rond te schrijven, denk ik dan. En degenen die mijn tatoeages – en de verhalen erachter – niet interessant vinden, loop niet weg: ik deel ook enkele van mijn persoonlijke tips voor JOUW volgende tattoo.

Nummer 1

Over mijn eerste tatoeage heb ik wel twee of drie jaar nagedacht. Ik wist dat ik een tatoeage wilde, maar dat was natuurlijk niet genoeg. Ik moest weten wat ik wilde, waar ik hem wilde, in welke stijl ik hem wilde. Gaandeweg kreeg mijn idee vorm en stapte ik ermee naar de artiest. Ik vertelde hem dat ik drie rozen op mijn heup wilde (Je leest het goed: drie! Deze tatoeage moet eigenlijk nog afgewerkt worden.) en hij stelde me een neotraditionele stijl voor. Na een uurtje, dat best snel voorbij ging met muziek in mijn oren en een roddelblaadje in mijn handen, stond mijn eerste – en allesbehalve laatste – tatoeage erop. Pijn? Drie op tien.

Niet de tatoeage zelf, maar het moment waarop ik hem heb laten zetten is het meest betekenisvol voor mij: een paar dagen voor ik naar de universiteit ging. De roos heeft achteraf pas de betekenis gekregen die ze nu voor me heeft, namelijk dat ik pas echt ben opengebloeid als persoon vanaf het moment dat ik het hoofdstuk Middelbare School had afgesloten. De tweede en derde roos wil ik laten zetten wanneer er zich weer zo’n belangrijke mijlpalen aandienen – en wanneer ik er weer het geld aan wil uitgeven. 😉

DSC_0257

Studio: Xtremetattoo – Winksele (op Facebook en Instagram)
Artist: Steve

Nummer 2

Toen ik mijn mama, mijn tattoo partner in crime, vertelde dat ik in het buitenland een tatoeage wilde laten zetten, stond ze niet meteen te springen: of ik dat niet beter in onze vertrouwde studio kon laten doen. Met haar uiteindelijke goedkeuring nam ik contact op met de artiest om mijn idee uit te leggen, en twee weken later lag ik op de tafel. Na een halfuur lag ik ook bijna op de grond, want mijn been was zo verlamd van in een onnatuurlijke positie te liggen, dat ik amper op mijn benen kon staan. Lisa, bedankt om me te steunen – letterlijk en figuurlijk! Pijn? Zes op tien.

Deze fleur-de-lis is een onderdeel van het wapenschild van de stad Angers, waar ik vier maanden heb gewoond. En waarom zou je toeristische prulletjes kopen als je gelijk een tatoeage kan laten zetten als souvenir? Dat dacht ik al. Deze tatoeage heb ik laten zetten om voor de rest van mijn leven een stukje van de stad bij me te hebben – om te compenseren dat ik daar een stukje van mijn hart verloren ben.

DSC_0268

Studio: Under The Skin – Angers (op Facebook en Instagram)
Artist: Emilie Cantin

Nummer 3

Hoe meer tatoeages ik laat zetten, hoe verslaafder ik eraan geraak (en zoiets verzin ik niet, Google het maar eens). Ook deze keer stapte ik de studio vol overtuiging binnen. Iets te veel overtuiging, misschien. Ik had namelijk al voor mezelf uitgemaakt dat ik deze tatoeage op deze plek van mijn rug wou, maar mijn artiest raadde dat af: omdat het een vrij beweeglijke plaats is, zou de tatoeage sneller “verouderen”. De alternatieven die hij voorstelde stonden me niet echt aan, en ik zette mijn willetje door. Ik zal je binnen tien jaar laten weten hoe het ermee zit! De sessie was intenser (lees: langer en pijnlijker) dan ik had gedacht, maar dat maakt het resultaat alleen maar meer de moeite waard. Pijn? Acht op tien.

Omdat “Let the flowers remind you why the rain was so necessary” een beetje te lang was om op mijn smalle rug te laten tatoeëren, heb ik besloten voor de ingekorte versie te gaan: “No rain, no flowers“. Klare taal, denk ik dan. Een beetje zoals de kijk die ik nu op het leven heb. Zodra ik voor mezelf de klik heb gemaakt dat je alles moet relativeren, in z’n context moet plaatsen en dat je je op de positieve dingen moet focussen, is mijn leven letterlijk veranderd. Je moet het ook maar eens proberen, ik kan het iedereen aanraden!

DSC_0245

Studio: Xtremetattoo – Winksele (op Facebook en Instagram)
Artist: Steve

Tenslotte leek het me handig om nog enkele tips mee te geven, die je in je achterhoofd kan houden wanneer jij zelf naar de studio stapt. Natuurlijk vind je de meest evidente tips al in het lang en in het breed op internet, dus voeg ik er nog enkele concrete exemplaren aan toe:

(1) Zelfs als je als één grote blok zenuwen in die stoel gaat zitten, is het geen goed idee om pijnstillers of alcohol in te nemen. Die verdunnen je bloed, waardoor de inkt minder goed in de huid kan worden opgenomen. Kijk je écht op tegen de pijn, dan kan je eventueel (op doktersvoorschrift) een plaatselijke verdovingscrème halen in de apotheek.

(2) Als het even kan, draag dan losse, zwarte kleren. Dat vermijdt dat je kleren over je tatoeage schuren… Duh. Maar houd er eveneens rekening mee dat er wel eens wat inkt gemorst kan worden, en zwarte kleren zijn dan niet meteen voor de prullenbak.

(3) Zorg er alsjeblieft voor dat je goed uitgerust bent en dat je goed gegeten en gedronken hebt. Hoe flauwer (letterlijk dan, ik beweer niet dat je een mietje bent) je bent, hoe minder goed je de pijn kan verdragen. Dat is niet alleen voor jou, maar ook voor je artiest een vervelende zaak. Het is dan ook zeker geen slecht idee om een blikje frisdrank in je tas te stoppen voor een instant sugar boost.

(4) Een beetje afleiding (muziek, iets om te lezen, of een vriend om tegen te babbelen) is zeker geen overbodige luxe: de tijd kan namelijk wel heel erg traag voorbij kruipen wanneer je pijn lijdt en geen afleiding hebt. Probeer op voorhand al een beetje in te schatten in welke bochten je je zal moeten wringen: een boek lezen is namelijk niet zo handig als je op je buik moet liggen.

(5) En wat de nazorg betreft: luister vooral naar wat je eigen artiest te zeggen heeft, want iedereen zegt iets anders. Wees dan ook niet bang om je artiest te overladen met vragen of hem/haar achteraf nog een berichtje te sturen wanneer je iets niet zeker weet. Zo vroeg ik via Facebook hoe lang ik moest wachten om weer een bad te nemen, aangezien daar op het internet best wat tegenstrijdige informatie over te vinden was.

Ik ben benieuwd: heb jij ook tatoeages?

Liefs,
Font

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s