Marjon

M A R J O N

Melding op Instagram: of ik geïnteresseerd ben om mee te doen aan een fotoshoot ter ere van body positivity? Ja, kei cool! In lingerie ? Euhm, oké dan. Met vier onbekende mensen? Even denken… Wel, fuck it, waarom niet?!

Met een open geest kwam ik toe in de studio van Kilien te Haacht, waar ze mij reeds met een brede glimlach en haar leuke krullen stond op te wachten. Geen idee wat ik precies verwachtte, maar dat we van onzekere small talk tot het delen van eerlijke en diepe levensverhalen in een tijdspanne van een paar uur zouden evolueren, had ik niet zien aankomen. Met een koffiekoek in de ene hand, een theetje in de andere en een fijne babbel tussendoor, stoomden we onszelf en elkaar klaar voor the real deal: de fotoshoot. Met gedeeld respect moedigden we elkaar aan om ons eigen lichaam te vieren.

Wanneer iedereen weer was opgewarmd dankzij een van Kiliens vele dekentjes en we elkaar eens stevig hadden vastgenomen tijdens de groepsfoto’s, was het tijd om met een voldaan gevoel naar huis te gaan. En dit is voluit te danken aan Kilien, die naast haar drukke leven de tijd en passie blijft vinden om onbekenden met elkaar op creatieve wijze in contact te brengen in een zeer professionele, doch familiaire setting.

“Oh god, wat ben ik toch verschrikkelijk streng voor mijzelf”, denk ik wanneer ik later de foto’s krijg. Eentje uitkiezen die ik mooi vind? Moeilijk.

Dat buikje.
Die rolletjes.
Die bovenbenen, geërfd van mijn vader.
Mijn ‘drie voor de prijs van twee’-billen, die ik op mijn 14e kreeg door een val van de trap.
Mijn kwabbige bovenarmen.
Mijn hoofd, dat volstaat met eczeem.
De blauwe plekken, die ontstaan door botsing met de lucht.

Vooral de “Shit, ik zie er niet uit zoals vele meisjes op Instagram”-gedachte is aanwezig. Allee, Marjon, hoe belachelijk! Ik ben verbaasd hoe “de ander” mij op mijn 27 toch nog zo beïnvloedt, en dat maakt mij tegelijkertijd ook enorm bewust van het povere zelfbeeld waarmee vele jongeren vandaag de dag opgroeien. En dat is niet oké.

Alleszins was dit een project om het lichaam door een ander, esthetisch imperfect oog te bekijken. Een moment tussen mij, mijn lichaam en de camera. Een poging tot wat meer zachtheid voor mijn lichaam en een besef van wat het je allemaal brengt en voor je doet. Niet dat ik nu opeens overvloei van zelfliefde voor het mijne, maar we komen er wel, stapje per stapje. Met een snuifje GRL PWR hier en een beetje liefde daar. Zoals V. altijd zegt: “Jij bent imperfect perfect.” Dus sorry, lieve lichaam, dat ik soms zo streng voor je ben. Laten we vrienden zijn?

Met grote dank aan Kilien om elk vezeltje van mijn lichaam tot zijn recht te laten komen en mij dat stapje dichter bij zelfliefde te brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s