2020 was een klotejaar… Of toch niet?

Leestijd: 3 minuten

De ‘2020 was een klotejaar’-plaat intussen grijsgedraaid, vond ik dat het tijd werd om eens terug te blikken op alle positieve dingen die er die jaar zijn gebeurd en die in een overzicht te gieten. Niet om op te scheppen – ik bedoel, het einde van het jaar halen was deze keer al een prestatie op zich – maar om te tonen dat je al die highlights die je ziet passeren ook wel met een korreltje zout mag nemen… Wat waren jouw hoogtepunten?

  • Januari

    Ik liet mijn vierde tatoeage zetten. Eindelijk, de eenzame roos op mijn heup kreeg na meer dan drie jaar gezelschap! Het idee was trouwens al sinds het begin dat het er drie zouden worden. De afspraak voor mijn derde en laatste roos heb ik jammer genoeg moeten afzeggen omdat ik aan mijn medicatiekuur tegen acne begon.

  • Februari

    Ik vierde mijn verjaardag op de Grote Markt van Antwerpen. Klokslag 12 uur, in de nacht van 21 op 22 februari, barstten mijn vrienden in een collectief verjaardagslied uit. Toen we op de Grote Markt passeerden, waren we eigenlijk gewoon op zoek naar een cocktailbar om de avond af te trappen – ’t is maar dat je het weet.

  • Maart

    We organiseerden een tweede Blind Body Positive Protest. Geen editie in stedelijke winkelstraten, maar wel een indoorversie op uitnodiging van vrouwenvereniging VIVA. Na dit protest stonden er nog een aantal andere op de planning, maar die zagen we helaas in het water vallen. Als alles goed gaat, trekt de volgende BBPP weer de straat op!

  • April

    Ik ging voor het eerst op virtuele date. Want wat moet je anders doen wanneer je je lief door de lockdown twee maanden niet meer kan zien? Dan dos je je helemaal op, hou je een aperitiefje bij de hand, en breng je de avond achter je computerscherm door. Onze volgende date was trouwens samen naar Temptation Island kijken…

  • Mei

    Ik werkte mijn thesis af. Dan toch: na mijn thesis een heel semester met geen vinger aangeraakt te hebben, dagelijkse paniekaanvallen omdat ik door de bomen het bos niet meer zag en duizenden extreemrechtse tweets te coderen, kon ik mijn thesis met trots indienen! Ik scoorde er trouwens een mooie 15 mee, wat me des te fierder maakte.

  • Juni

    Mijn plantenverslaving begon toen ik plantenkneusjes kocht. In die eerste doos zaten een tiental plantjes, maar ondertussen is mijn verzameling ongeveer drie keer zo groot geworden. Jammer genoeg zijn er onderweg ook wat planten gesneuveld, omdat mijn water-geven-skills nog niet zo op punt stonden als nu.

  • Juli

    Ik nam afscheid van mijn mentor en collega’s bij MIJNLEUVEN. Nu ik na mijn studies op zoek ging naar een job, werd het tijd om van heel wat projecten, studenten- en vrijwilligersjobjes afscheid te nemen. Dat me dat zoveel verdriet deed, maakte duidelijk hoeveel al die projecten de afgelopen jaren voor me betekend hebben.

  • Augustus

    We gingen op reis naar Griekenland. Maar alleen maar omdat dat onder de omstandigheden van toen mogelijk was! Onze rondreis in Bali viel in het water, dus besloten mijn ouders om me – waarschijnlijk voor de laatste keer – mee te nemen op familievakantie naar Griekenland. Die week zon, zee, strand had op geen beter moment kunnen komen.

  • September

    Ik studeerde af. Een virtuele proclamatie van enkele minuten is misschien een beetje een anticlimax na vier jaar hard studeren, maar mijn familie wist er toch een feestelijke gelegenheid van te maken. Op mijn zuurverdiende diploma zelf heb ik trouwens nog drie maanden moeten wachten, hoor – al kregen we in de tussentijd wel een mok.

  • Oktober

    Ik ging aan het werk. Verbazend snel vond ik een job, waardoor ik voortaan als Junior Community Manager bij de Vertegenwoordiging van de Europese Commissie in België door het leven ga. En hoe spectaculair dat ook moge klinken, ik moet er toch bij vertellen dat het voorlopig nog maar met een contract van bepaalde duur is…

  • November

    Er kruisten een paar mooie samenwerkingen mijn pad. Het blijft me verbazen dat mensen hun weg tot bij mij vinden, zelfs wanneer ik weken of maanden inactief ben. Zo verschenen mijn foto’s in EOS Magazine, maakte een studente journalistiek een reportage over Chair Chaude en was ik in een podcast te gast.

  • December

    Ik bleef wandelen. Tijdens de eerste lockdown ontdekte ik hoe mooi Vlaams-Brabant kan zijn, en meer dan een halfjaar later zou ik mijn ochtendwandelingen niet meer kunnen missen. Dat die knooppuntwandelingen me een beetje aan een schattenjacht doen denken, zit daar zeker voor iets tussen. En zo wandel ik iedere maand met gemak vijftig kilometer bij elkaar!

Gepubliceerd door Keeping Up With Kilien

Met mijn krullenkop in de wolken en mijn camera in de hand, probeer ik niet alleen de wereld, maar ook mezelf te ontdekken. Op deze blog neem ik je mee op een tocht die zal gaan over lifestyle, reizen, fotografie en alle andere dingen die belangrijk zijn voor mij. Een tocht met hoogte- en dieptepunten, die ik met allebei een stevige dosis eerlijkheid zal neerpennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: