Getuigenissen

Van student tot schansspringer

Als alles goed gaat, landt binnenkort mijn masterdiploma Journalistiek in de brievenbus. En mijn bachelordiploma Toegepaste Taalkunde – Nederlands, Frans en Spaans voor de nieuwsgierigen – ook, want dat heb ik vorig jaar niet gekregen. Tss.

“Ja jongens, ik doe ook maar wat”

Imposter syndrome, oplichterssyndroom of bedriegerssyndroom: noem het zoals je wilt. Ik wist dat ik er last van had, maar niet dat ik daarin zoveel lotgenoten had dat er zelfs een Wikipediapagina aan gewijd is. Onze symptomen? Ervan overtuigd zijn dat je je succes niet verdient, ook al zijn er genoeg bewijzen die dat tegenspreken. Geluk, timing, we steken het op alles behalve onze eigen capaciteiten. Oh, the irony: om mezelf hier nu een succesvolle jonge vrouw te noemen, voelt al helemaal onterecht. Ach ja, oordeel vooral zelf.

“Ik zit op m’n 22e met een irrationele angststoornis die niet veel mensen lijken te begrijpen.”

Ik gooi het er maar uit – maar liefst niet letterlijk: ik heb een angststoornis. Ik ben één van de minstens 115.000 Belgen en Nederlanders die aan emetofobie lijdt. Zo gek is dat eigenlijk niet als je weet dat het de zevende meest voorkomende fobie is, en dat negentig procent van de emetofoben vrouw is. Met andere woorden: ik heb een braakfobie.

Hoe technologie ervoor zorgt dat jeugdhulp niet overkop gaat

Jeugdwerkers – ook al prijkt hun job op de lijst van essentiële beroepen in tijden van lockdown – moeten tegenwoordig met innovatieve ideeën op de proppen komen om jongeren te bereiken. Virtuele hulpverlening is zowel voor de begeleiders als voor de jongeren een aanpassing met voor- en nadelen; zo ook in de verschillende OverKop-huizen doorheen Vlaanderen.

Skype als levenslijn

In het onderwijs, in de jeugdhulp, op vele plaatsen vervangt een internetverbinding het menselijk contact. Al is dat niet overal het geval: in Rozemarijn, een vzw die volwassenen met een handicap – vaak een verstandelijke beperking – begeleidt en opvangt, blijft alles grotendeels bij het oude.

Nina (23) geeft mensen met mentale gezondheidsproblemen de stem die ze zelf nooit had

Slachtoffer van seksueel, huiselijk en partnergeweld in verschillende situaties; symptomen van CPTSS, borderline en ASS; onderging automutilatie en drie zelfmoordpogingen: Nina Roevens (23) heeft er beslist geen makkelijke jeugd opzitten. “Hoe hard ik het ook uitschreeuwde, er leek niemand te zijn die werkelijk luisterde”. En het luisterende oor dat ze heeft gemist, is ze dan maar zelf geworden: met haar project Give Us A Voice wil ze personen met mentale gezondheidsproblemen een stem geven.

“In Groot-Brittannië spreekt ook niemand zoals de Queen”

Met haar doctoraat over taalpraktijk in fictie op de Vlaamse openbare omroep is professor Sarah Van Hoof de aangewezen persoon om toe te lichten hoe het nu zit met tussentaal, meer bepaald bij VRT. Wat is tussentaal, en waarom spreken we het nu meer dan vroeger? En is dat eigenlijk een probleem? ‘Tussentaal is geen probleem; de houding van sommigen ertegenover wel.’

Zo gingen de politieke partijen om met de coronacrisis, van januari tot nu [Knack]

Gastprofessor Jan De Meulemeester en de studenten Kilien Natens, Stefanie Tuerlinckx en Pauline Verelst van de Master in de Journalistiek van de KULeuven Campus Antwerpen, screenden de communicaties van de politieke hoofdkwartieren en parlementsleden gedurende de maanden januari, februari en de eerste helft van maart, het begin van de huidige semi-lockdown. Ze baseerden zich op de Vlaamse en federale parlementaire tussenkomsten in commissies en plenaires, de nationale persberichten en de sociale media-accounts van de N-VA, het Vlaams Belang, de SP.A, Groen en de PTB-PVDA.

“We waren al eerder op de hoogte, maar mochten er niet over communiceren”

Een plaatsvervangend burgemeester die ‘zijn mond voorbijpraat’, kranten die ‘maar een deel van het verhaal brengen’ en een organisatie die ‘zich in zwijgen hult’? Verschillende partijen zijn het erover eens: de communicatie rond de festivalzomer in Werchter is wat in de soep gelopen. “We hadden onze communicatie beter op elkaar moeten afstemmen”, klinkt het. Deze reconstructie probeert aan het licht te brengen waarom dat niet is gelukt.

“Ik wil de beste worden. En dat betekent voor mij: een zo groot mogelijke bijdrage leveren aan de maatschappij.”

Wanneer Alexandro Yaramis (21), geboren en getogen in Ieper, tegenover me komt zitten aan de statige, eiken tafel, vertelt hij dat hij nog een kater heeft van de avond ervoor. Hij houdt het dan maar bij een glaasje cola. Zijn jas doet hij uit, zijn petje houdt hij op. “Wat Rudi Vranckx heeft met z’n sjaaltje, dat heb ik met m’n pet.” Ouders afkomstig uit Turkije, vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika, stage in Denemarken en een reportage in Jeruzalem, maar toch noemt Alexandro zichzelf geen globetrotter. “Maar ik wil wel de beste worden in wat ik doe.”

“Mijn eigen zaak hebben heeft me socialer én zelfverzekerder gemaakt”

Elly Heiremans (21) ontdekte al gauw dat hogere studies Voedings- en Dieetkunde toch niet helemaal haar ding waren. Ze stopte met studeren, en wat begon als een avondopleiding Ambachtelijk Ijsbereider, eindigde in een eigen ijskraam. Hoe deze jonge onderneemster terugkijkt op dat parcours? “Ik heb er nog geen enkele keer aan gedacht om te stoppen.”

“Ik ben niet mannelijk of lelijk. Ik ben sterk. Daarvoor hoef ik me niet te excuseren.”

Joanna Aleksandra Rak (23) is een facility manager en freelance copywriter uit Antwerpen. “Er moet meer liefde verspreid worden. Er moet gesproken worden over hoe de media, de sociale platformen en de mode-industrie tegenwerken dat we ons eigen lichaam accepteren.”

“Ik wil mezelf liever niet de vraag stellen hoe ik het er zonder externe hulp vanaf zou hebben gebracht.”

Sara is een studente toegepaste taalkunde by day en een enthousiaste blogger by night – hoewel die dingen al eens door elkaar durven te lopen. In elke van haar blogposts vertelt ze met een bewonderenswaardige portie eerlijkheid over die weg die ze nog wil volgen in de toekomst, maar ook die ze heeft afgelegd in het verleden: Mijn weg, mijn waarheid is er immers gekomen naar aanleiding van de eetstoornis die een tijdlang haar leven beheerste. Op zoek naar positiviteit deelt ze haar verhaal, om zowel zichzelf als anderen te kunnen helpen hun weg en hun waarheid te vinden.

“Ik viel eens flauw door een brandalarm”

Eetgeluiden of repetitieve bewegingen, we vinden ze allemaal vervelend. Maar voor sommigen dekt ‘vervelend’ de lading niet. Bij misofonen lokken zulke triggers emotionele reacties uit die gaan van walging, over woede, tot regelrechte haat. Astrid (21), Elke (20), Eva (20), Kiliana (21), Lauren (21) en Nicole (55) vertellen naar aanleiding van de Dag van de Misofonie op 7 november hoe misofonie hun leven, hun relaties en hun zelfbeeld beïnvloedt.

“Ziek en ongelukkig: zo kon ik niet verder”

Tina Verleysen (33) uit Haaltert werkte als verzorgende in de thuiszorg, maar kan omwille van fibromyalgie haar job niet langer uitoefenen. “Ik vind body positivity en self love enorm belangrijk, en hoop dan ook via deze weg, samen met andere activisten, een verschil te kunnen maken op dat vlak. Samen Vlaanderen wat mooier maken, da’s mijn missie.”

“Als psycholoog/seksuoloog kom ik vaak in aanraking met personen die een ingewikkelde relatie hebben met hun lichaam”

Annelies Van Den Haute (24) is klinisch psycholoog, coach studiemethode en Engels en studeert volgend jaar af als seksuoloog. “Het is belangrijk om meer bewustzijn te creëren rond body positivity en daarbij verschillende stemmen te laten horen. Ik wil mijn verhaal delen om anderen te tonen dat ze er niet alleen voor staan en dat we samen body positivity meer op de voorgrond kunnen brengen.”

“Ik weet nu wat ik waard ben, en da’s uiteindelijk het enige dat telt.”

Marijne Van Boeckel (20) is een studente Toegepaste Psychologie uit Hoboken. “Ik wil mijn eigen steentje kunnen bijdragen aan deze ontzettend goede blog.”

“Ik haatte mezelf. Gelukkig kan ik nu met trots zeggen dat dat niet langer het geval is.”

Laura Van der Vorst (27) is een opvoedster in Dendermonde die momenteel in dagtherapie zit. Daarnaast staat ze geregeld model voor fashion fotoshoots. “Ik wil de body positivity beweging in België groter maken.”

“Waarom zou ik me schamen voor mijn eigen lichaam?”

Gaëlle’s Instagram schreeuwt body positivity. En da’s niet zonder reden. Als iemand die haar eigen lichaam begon te haten na een zware break up, weet ze waarover ze spreekt wanneer ze zegt dat niets zo belangrijk is als van jezelf te leren houden. Dat dat geen evident proces is, daar is ze zich dan ook meer dan bewust. Vandaar haar eigen manier om ook anderen door dat proces te loodsen: haar meer dan vijfduizend volgers elke dag inspireren.

“Gelukkig is ze nog steeds de lieve, spontane, irritante krullenbol als een paar maanden geleden”

We horen het zo vaak: elk verhaal heeft twee kanten. En hoewel jullie mijn Erasmusverhaal elke week op de voet hebben kunnen volgen, is er ook een kant van dat verhaal dat nog niet in de openbaarheid werd gelanceerd. Tot nu. In de komende paar minuten schotel ik jullie een greep voor uit het verhaal van degene die mij door die vier maanden heeft gesleurd: mijn steun en toeverlaat, mijn lief, mijn Ben.

“Ik ben niet racistisch, máár…”

S.’ vriend heeft Marokkaanse roots. Hun multiculturele relatie heeft ervoor gezorgd dat er voor hen allebei een hele nieuwe wereld is opengegaan. Voor S. betekent dat niet alleen een wereld van culinaire hoogstandjes, maar ook en vooral van wreed racisme. Dat heeft haar aan het denken gezet: zijn we echt wel zo verdraagzaam als we denken of beweren te zijn?

“Ze slingerden eerst “Vuile homo’s!” en daarna een plastic flesje naar ons hoofd.”

Niet alleen seksisme, maar ook homofobie is een probleem waar sommigen nog te vaak mee te kampen krijgen. En als je dacht dat het hier alleen gaat om mannen die in roze tutu’s door de straat huppelen, denk dan nog maar eens na. Want de getuigenis van Seppe* zal je doen inzien dat ook mensen uit je directe omgeving nog veel te vaak het slachtoffer zijn van homofobie.

“Ik moet gewoon doen wat hij zegt, omdat hij mijn baas én een man is.”

Dat bekrompenheid nog steeds iets van alle dagen is, daar kan G. van meespreken. Ze krijgt op het werk regelmatig seksistische opmerkingen te verduren, hoe hard ze daar ook blijft tegen ingaan. De opmerkingen die haar baas maakt, zijn altijd als ‘grapje’ bedoeld, maar seksisme is duidelijk niets om mee te lachen. Deze getuigenis geeft dan ook blijk van het ‘gevoel voor humor’ van sommige mannen (lees: het gebrek eraan).