Getuigenissen

“Ik wil de beste worden. En dat betekent voor mij: een zo groot mogelijke bijdrage leveren aan de maatschappij.”

Wanneer Alexandro Yaramis (21), geboren en getogen in Ieper, tegenover me komt zitten aan de statige, eiken tafel, vertelt hij dat hij nog een kater heeft van de avond ervoor. Hij houdt het dan maar bij een glaasje cola. Zijn jas doet hij uit, zijn petje houdt hij op. “Wat Rudi Vranckx heeft met z’n sjaaltje, dat heb ik met m’n pet.” Ouders afkomstig uit Turkije, vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika, stage in Denemarken en een reportage in Jeruzalem, maar toch noemt Alexandro zichzelf geen globetrotter. “Maar ik wil wel de beste worden in wat ik doe.”

“Mijn eigen zaak hebben heeft me socialer én zelfverzekerder gemaakt”

Elly Heiremans (21) ontdekte al gauw dat hogere studies Voedings- en Dieetkunde toch niet helemaal haar ding waren. Ze stopte met studeren, en wat begon als een avondopleiding Ambachtelijk Ijsbereider, eindigde in een eigen ijskraam. Hoe deze jonge onderneemster terugkijkt op dat parcours? “Ik heb er nog geen enkele keer aan gedacht om te stoppen.”

“Ik ben niet mannelijk of lelijk. Ik ben sterk. Daarvoor hoef ik me niet te excuseren.”

Joanna Aleksandra Rak (23) is een facility manager en freelance copywriter uit Antwerpen. “Er moet meer liefde verspreid worden. Er moet gesproken worden over hoe de media, de sociale platformen en de mode-industrie tegenwerken dat we ons eigen lichaam accepteren.”

“Ik wil mezelf liever niet de vraag stellen hoe ik het er zonder externe hulp vanaf zou hebben gebracht.”

Sara is een studente toegepaste taalkunde by day en een enthousiaste blogger by night – hoewel die dingen al eens door elkaar durven te lopen. In elke van haar blogposts vertelt ze met een bewonderenswaardige portie eerlijkheid over die weg die ze nog wil volgen in de toekomst, maar ook die ze heeft afgelegd in het verleden: Mijn weg, mijn waarheid is er immers gekomen naar aanleiding van de eetstoornis die een tijdlang haar leven beheerste. Op zoek naar positiviteit deelt ze haar verhaal, om zowel zichzelf als anderen te kunnen helpen hun weg en hun waarheid te vinden.

“Ik viel eens flauw door een brandalarm”

Eetgeluiden of repetitieve bewegingen, we vinden ze allemaal vervelend. Maar voor sommigen dekt ‘vervelend’ de lading niet. Bij misofonen lokken zulke triggers emotionele reacties uit die gaan van walging, over woede, tot regelrechte haat. Astrid (21), Elke (20), Eva (20), Kiliana (21), Lauren (21) en Nicole (55) vertellen naar aanleiding van de Dag van de Misofonie op 7 november hoe misofonie hun leven, hun relaties en hun zelfbeeld beïnvloedt.

“Ziek en ongelukkig: zo kon ik niet verder”

Tina Verleysen (33) uit Haaltert werkte als verzorgende in de thuiszorg, maar kan omwille van fibromyalgie haar job niet langer uitoefenen. “Ik vind body positivity en self love enorm belangrijk, en hoop dan ook via deze weg, samen met andere activisten, een verschil te kunnen maken op dat vlak. Samen Vlaanderen wat mooier maken, da’s mijn missie.”

“Als psycholoog/seksuoloog kom ik vaak in aanraking met personen die een ingewikkelde relatie hebben met hun lichaam”

Annelies Van Den Haute (24) is klinisch psycholoog, coach studiemethode en Engels en studeert volgend jaar af als seksuoloog. “Het is belangrijk om meer bewustzijn te creëren rond body positivity en daarbij verschillende stemmen te laten horen. Ik wil mijn verhaal delen om anderen te tonen dat ze er niet alleen voor staan en dat we samen body positivity meer op de voorgrond kunnen brengen.”

“Ik weet nu wat ik waard ben, en da’s uiteindelijk het enige dat telt.”

Marijne Van Boeckel (20) is een studente Toegepaste Psychologie uit Hoboken. “Ik wil mijn eigen steentje kunnen bijdragen aan deze ontzettend goede blog.”

“Ik haatte mezelf. Gelukkig kan ik nu met trots zeggen dat dat niet langer het geval is.”

Laura Van der Vorst (27) is een opvoedster in Dendermonde die momenteel in dagtherapie zit. Daarnaast staat ze geregeld model voor fashion fotoshoots. “Ik wil de body positivity beweging in België groter maken.”

“Waarom zou ik me schamen voor mijn eigen lichaam?”

Gaëlle’s Instagram schreeuwt body positivity. En da’s niet zonder reden. Als iemand die haar eigen lichaam begon te haten na een zware break up, weet ze waarover ze spreekt wanneer ze zegt dat niets zo belangrijk is als van jezelf te leren houden. Dat dat geen evident proces is, daar is ze zich dan ook meer dan bewust. Vandaar haar eigen manier om ook anderen door dat proces te loodsen: haar meer dan vijfduizend volgers elke dag inspireren.

“Gelukkig is ze nog steeds de lieve, spontane, irritante krullenbol als een paar maanden geleden”

We horen het zo vaak: elk verhaal heeft twee kanten. En hoewel jullie mijn Erasmusverhaal elke week op de voet hebben kunnen volgen, is er ook een kant van dat verhaal dat nog niet in de openbaarheid werd gelanceerd. Tot nu. In de komende paar minuten schotel ik jullie een greep voor uit het verhaal van degene die mij door die vier maanden heeft gesleurd: mijn steun en toeverlaat, mijn lief, mijn Ben.

“Ik ben niet racistisch, máár…”

S.’ vriend heeft Marokkaanse roots. Hun multiculturele relatie heeft ervoor gezorgd dat er voor hen allebei een hele nieuwe wereld is opengegaan. Voor S. betekent dat niet alleen een wereld van culinaire hoogstandjes, maar ook en vooral van wreed racisme. Dat heeft haar aan het denken gezet: zijn we echt wel zo verdraagzaam als we denken of beweren te zijn?

“Ze slingerden eerst “Vuile homo’s!” en daarna een plastic flesje naar ons hoofd.”

Niet alleen seksisme, maar ook homofobie is een probleem waar sommigen nog te vaak mee te kampen krijgen. En als je dacht dat het hier alleen gaat om mannen die in roze tutu’s door de straat huppelen, denk dan nog maar eens na. Want de getuigenis van Seppe* zal je doen inzien dat ook mensen uit je directe omgeving nog veel te vaak het slachtoffer zijn van homofobie.

“Ik moet gewoon doen wat hij zegt, omdat hij mijn baas én een man is.”

Dat bekrompenheid nog steeds iets van alle dagen is, daar kan G. van meespreken. Ze krijgt op het werk regelmatig seksistische opmerkingen te verduren, hoe hard ze daar ook blijft tegen ingaan. De opmerkingen die haar baas maakt, zijn altijd als ‘grapje’ bedoeld, maar seksisme is duidelijk niets om mee te lachen. Deze getuigenis geeft dan ook blijk van het ‘gevoel voor humor’ van sommige mannen (lees: het gebrek eraan).