Lifestyle

Reality check: wat blijft er na maanden nog overeind van die goede voornemens?

Op een dag als vandaag horen wij eigenlijk bijna niets meer over de goede voornemens die we alweer vier maanden geleden hebben gemaakt. Hoog tijd dus om er eens bij stil te staan hoe we het er de afgelopen tijd vanaf hebben gebracht, en of er van al die goede voornemens eigenlijk nog veel overeind blijft. Nee, ik had mezelf niet voorgenomen om gezonder te eten, meer te gaan sporten of wat kilo’s te verliezen: mijn goede voornemens stonden in het teken van mijn mentale – in plaats van mijn fysieke – gezondheid.

2020 reading list

Eén van mijn goede voornemens voor 2020? Vijftig boeken gelezen hebben. Da’s absoluut ambitieus, maar ik verslind al boeken sinds ik vijf jaar oud ben. Dit jaar wilde ik mijn horizonten wat verbreden door me ook aan iets anders dan thrillers – ik heb volgens mij ondertussen alle boeken van Dan Brown al gelezen – te wagen, dus legde ik me toe op een hoop andere genres. Sommige vielen al wat meer in de smaak dan anderen, en ik zou mezelf niet zijn als ik hierover niet mijn ongezouten mening zou geven. Ziehier: mijn reading list van 2020, met een korte beoordeling van elk boek dat ik tot hiertoe al gelezen heb dit jaar. Laat je vooral inspireren! Je vindt me trouwens hier terug op Goodreads.

Goed begonnen is half gewonnen: ontbijtrecepten met havermout

Sinds ik een boek las over de impact van onze eetgewoonten op het milieu (recensie coming soon!) heb ik toch wel wat veranderingen in mijn eetpatroon doorgevoerd: vanaf nu probeer ik elke dag plantaardig te ontbijten. Griekse yoghurt met zelfgemaakte granola – zoals die van Louise – en vers fruit zat er niet langer in, dus moest ik op zoek naar een alternatief. Al snel vond ik mijn heil in overnight oats en verse havermoutpap…

Frustraties van een pendelaar

Mijn collega’s zullen beamen hoe vaak ik al heb gezegd dat ik eens een boek moet schrijven over mijn frustraties als pendelaar. Ik ben eerlijk gezegd verbaasd dat niemand dat ooit eerder deed, want dat zou toch meteen een bestseller worden? Aangezien ik het momenteel te druk heb om ook effectief een boek uit te geven, maar ik het nooit te druk heb om (gedeelde) frustraties te uiten, presenteer ik je deze blogpost. Alsjeblieft!

Altijd leerrijk, nooit belerend (★★★★★)

Jozefien Daelemans is een manusje-van-alles, en daar is haar boek “De naakte waarheid: body bullshit ont(k)leed” het zoveelste bewijs van. Voormalig artdirector, kapitein van het Charlie-schip, illustratrice, columniste en nu ook auteur: deze vrouw is van vele markten thuis. Haar boek, waarin ze vakkundig persoonlijke getuigenissen combineert met wetenschappelijk onderzoek, verklaart onder welke regels een vrouw in onze maatschappij gebukt gaat. Lichaamsdelen werkt ze één voor één af om ons heel wat bij te leren, zonder ooit belerend te zijn.

Boeken die elke vrouw zeker (niet) gelezen moet hebben

Hoe meer ik me in het feminisme en de body positivity verdiepte, hoe meer ik besefte hoe belachelijk weinig ik daar eigenlijk over wist. Niet alleen om mijn eigen standpunten te kunnen staven, maar ook om bij te leren over andere ervaringen dan de mijne, besloot ik me in de literatuur te storten. Ook de boeken die over die onderwerpen zijn verschenen, blijken een bodemloze put te vormen: elk boek verwijst door naar wel tien andere – maar welke daartussen zijn dan degene die je echt (niet) gelezen moet hebben? Wel, ik zocht het zelf even voor je uit.

Haaientanden

Als ik goed luister, dan hoor ik haar snikken. Ze denkt dat niemand haar kan horen – net zoals ieder zestienjarig meisje dat gesmoorde snikken uitstoot achter gesloten slaapkamerdeuren. Maar ik hoor haar wel, met mijn oor dat erop getraind is de prooien van de dieetcultuur vanop kilometers afstand te lokaliseren als een hongerig roofdier. Wat haaien hebben met bloed, heb ik met tienertranen.

Money management: een fluitje van een cent

Als er één ding is dat iedereen interesseert of aangaat, dan is het wel geld. Misschien nog wel meer hoe je met dat geld moet omgaan, en wat dat betreft ben je nooit te oud – of te jong – om te leren. Als een student van 21 heb ik natuurlijk nog geen vast inkomen van een fulltime job, maar ben ik wel bezorgd over hoe mijn (financiële) toekomst eruit zal gaan zien. Daarom probeer ik nu al enkele gezonde financiële gewoontes te kweken, die ik – zo lief als ik ben –vandaag met jou deel.

My body is my journal, my tattoos are my story

Op je 21e al drie tatoeages hebben staan: er zijn er niet veel die het me nadoen – ofwel moet ik ze nog leren kennen. Op mijn achttiende liet ik samen met mijn mama (het is eens iets anders dan samen gaan shoppen) mijn eerste tatoeage zetten, en drie jaar later breidt de collectie zich stilaan uit. Hebben die dingen eigenlijk een betekenis, of zijn ze alleen maar fijn om naar te kijken? Stof genoeg om een blogpost rond te schrijven, denk ik dan. En degenen die mijn tatoeages – en de verhalen erachter – niet interessant vinden, loop niet weg: ik deel ook enkele van mijn persoonlijke tips voor JOUW volgende tattoo.

Het woord is aan jou

Tegen de verwachtingen én de hoop van heel wat Belgen in, is Vlaams Belang gisteren als winnaar van de verkiezingen uit de bus gekomen. En die toenemende populariteit van extreemrechtse partijen – niet alleen in België, maar in heel Europa – is duidelijk voer voor discussie: jullie reageerden massaal op de stories die ik gisteren op mijn Instagram plaatste. Omdat dat te onoverzichtelijk en te ongenuanceerd begon te worden, heb ik besloten om alles samen te gieten in de blogpost die je nu aan het lezen bent.

Tried and tested: studietips

We kunnen niet doen alsof ze niet bestaan, in de hoop dat ze dan vanzelf weg zullen gaan: de examens. En het is niet omdat je al jaren aan het leren bent, dat je dat dan ook al jaren juist aan het doen bent. Vaak is de reden van een onvoldoende geen gebrek aan kennis, maar een gebrekkige studiemethode. Want eerlijk, hoe nauw sluit De Juiste Studiemethode die ze je op school leren, eigenlijk aan bij jouw persoonlijkheid? Gelukkig heb ik hier enkele studietips die iedereen zichzelf eigen kan maken. Thank me later.

Have a [fill in the blank] day

Niet maandag, maar woensdag is voor mij ongetwijfeld de rotste dag van de week: vroeg opstaan, veel les, en dan hebben ze nog eens de stomste vakken uit mijn rooster bij elkaar gezet – he, ik mag ook al eens een beetje zeuren. Het is niet omdat ik daar zelf maar weinig aan kan veranderen, dat ik daardoor een hele dag slechtgehumeurd moet rondlopen. Maar ja, hoe doe je dat, vrolijk ronddartelen op zulke dagen?

Ambassador? Ik?

Het was niet de eerste keer dat er een bedrijf mijn DM’s in kwam geslided. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar nogal sceptisch op reageerde. Waarom zou een bedrijf een pagina als de mijne, met nog geen vijfhonderd volgers, willen gebruiken voor de promotie van hun producten? Wanneer ik hen dat op de man – nu ja, op de chat – af vroeg, kwamen er meestal automatisch gegenereerde antwoorden, als er al antwoorden kwamen, waardoor ik het aanbod al helemaal aan me voorbij liet gaan. Tot Capitola wel degelijk op mijn berichten antwoordde…

Feminist tot in de kist

Je had toch niet gedacht dat ik internationale vrouwendag voorbij zou laten gaan zonder daar een heuse post aan te wijden? Geen hele lofrede van honderden woorden over alle belangrijke vrouwen in mijn leven, want daar zou jij – tenzij jij één van die belangrijke vrouwen bent – niet zoveel aan hebben. Wel een paar heel concrete tips waarmee je meteen aan de slag kan gaan om vrouwen (onder meer) het respect te geven dat ze dubbel en dik verdienen. Want een beetje meer feminisme, niet alleen vandaag, maar elke andere dag, helpt iederéén vooruit.

Dag en bedankt, hé (2.0)

Op het moment dat ik die vorige blogpost schreef, was ik al meer dan twee jaar heel intensief bezig met het constant bijschaven van niet alleen mijn werk, maar ook de promotie daarvan: ik heb twee Facebook- en twee Instagrampagina’s, een website en een blog uit de grond gestampt; ik heb ervoor gezorgd dat die pagina’s meer dan duizend volgers hadden; ik heb een planning uitgewerkt die me toeliet (of ertoe verplichtte?) om drie blogposts per week te schrijven, met als gevolg mijn blog na vier maanden al meer dan 10.000 keer bekeken was – en dat allemaal op twee jaar tijd.

Mijn persoonlijke bucket list

In elk doorsnee zelfhulpboek zal je tegenkomen dat het gemakkelijker is om je doelen te bereiken wanneer je die ook ergens opschrijft of visualiseert. Hoewel ik me zoveel mogelijk op het heden probeer te focussen, zonder in het verleden of in de toekomst te leven, heb ik mezelf toch enkele doelen gesteld die de keuzes die ik nu maak toch een klein beetje in de goede richting sturen, zowel op de korte, de middellange als de lange termijn. En jij? Welke zijn jouw doelen?

mijnLeuven, jouwLeuven, onsLeuven

Wat begon als een rustige zaterdagnamiddag op het werk, is uitgedraaid op een ‘carrière’ als journalist én fotograaf bij een magazine dat door meer dan 12.500 mensen wordt gelezen. Hoe ik terechtgekomen ben bij mijnLeuven, wat ik daar precies doe, en waarom het zonder twijfel het leukste vrijwilligerswerk is dat je in leven kan doen, dat lees je hier en nu!

Zeg geen ‘hoofdpijn’ tegen migraine

Wat ik hier met jou wil delen, zijn geen cijfers, grafieken of medische termen die 1) toch al op het internet te vinden zijn en die 2) toch niet gaan blijven hangen. Wat ik hier met jou wil delen, is de persoonlijke getuigenis van iemand die al tien jaar – de helft van haar leven, dus – aan migraine lijdt. Om duidelijk te maken dat migraine echt wel meer is dan alleen maar hoofdpijn, om anderen een hart onder te riem te steken, maar vooral om het taboe te doorbreken.

30 Instagrampagina’s die je moet volgen

“De jeugd van tegenwoordig” spendeert een aanzienlijk deel van haar tijd op sociale media, daar kunnen we niet omheen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat die media een grote invloed hebben op hoe die jeugd de wereld gaat zien en beleven, welke verwachtingen ze van die wereld en vooral van zichzelf gaat scheppen. Dat is de exacte reden waarom ik geen beauty bloggers of fit girls (lees: torenhoge, onrealistische verwachtingen) volg op Instagram, maar wel deze dertig heerlijke pagina’s.

Loving myself was my greatest revolution

Te groot. Te mager. Te slim. Te veel puisten. Te veel krullen. Te kleine borsten. Ja, je zou wel kunnen zeggen dat ik om verschillende redenen gepest ben geweest. Alles wat me toen onderscheidde van de anderen, was een reden om eruit gepikt te worden. Maar aan al die pestkoppen van vroeger: joke’s on you, want laat al mijn kenmerken die me onderscheiden van anderen, nu net de kenmerken zijn waar ik het meest trots op ben.

Een complex karakter: zegen of vloek?

De administratie is afgerond, de vakken zijn uitgekozen en het uurrooster is opgesteld. Nu ja, voor de komende week toch. Het merendeel van de lessen valt steeds op een ander moment, en voor iemand als ik die niet kan functioneren zonder structuur, is dat uitermate vervelend. Ik word wekelijks, zo niet dagelijks, geconfronteerd met de complexiteit van mijn eigen karakter: ik ben hoogbegaafd, hoogsensitief en waarschijnlijk nog een hoop andere dingen die me het leven al vaak moeilijk hebben gemaakt.

Stressed, depressed and not even dressed

Laten we niet rond de pot draaien: het gaat soms niet goed met mij. Zo’n vijf jaar geleden heb ik een zware, mentale klap gekregen, die tot op de dag van vandaag zijn sporen heeft nagelaten – maar daar praten we een andere keer wel over. Soms valt het me zo zwaar dat me alle energie, zin en motivatie ontbreekt, en dat ik niet weet waar te beginnen om die terug te vinden. Herkenbaar? Ziehier het resultaat van vijf jaar trial and error: een lijst met no nonsense tips van een lotgenoot die écht werken – speciaal voor jou. ❤

Don’t ask me why I would; ask yourself why you wouldn’t

Terwijl jij dadelijk je tanden zet in een boterhammetje met kaas, hesp of choco – voor de liefhebbers – heb ik besloten om mijn eetgewoonten eens onder de loep te nemen. Zoals jullie al weten, ben ik sinds meer dan een jaar vegetariër, een keuze waar ik nog geen seconde spijt van heb gehad. Integendeel: ik ben er gelukkiger én gezonder van geworden. Daarom vroeg ik me af hoeveel gelukkiger en gezonder ik nog zou kunnen worden als ik zou overschakelen op een veganistisch dieet.

Dat heet dan gelukkig zijn

Eindelijk. Eindelijk ben ik aangekomen in Angers. Nee, daarmee bedoel ik niet dat ik mezelf vol gestoken heb met macarons tot de weegschaal me niet meer herkende. Nee, daarmee bedoel ik niet dat ik de afgelopen weken stiekem in een parallel universum heb doorgebracht. Daarmee bedoel ik dat mijn geest mijn lichaam eindelijk heeft kunnen inhalen, en dat ik nu pas echt fysiek én mentaal aanwezig ben in Frankrijk.

Dag en bedankt, hé

De beslissing is gevallen, de knoop is doorgehakt: ik stop ermee. Althans voor een tijdje. Al een hele tijd probeer ik drie Facebookpagina’s, drie Instagrampagina’s, een website en een blog te onderhouden, en dat alles met onwaarschijnlijk veel passie, liefde en plezier. Die passie is nog lang niet verdwenen, maar de tijd, de energie en de zin voorlopig wel. En door even afstand te nemen van alles, hoop ik die zo snel mogelijk terug te vinden.

Friends, not food

Morgen – 1 augustus 2018 – is het World Overshoot Day, de dag waarop de hele mensheid meer van de natuur heeft gebruikt dan ze op een heel jaar kan teruggeven. Concreet betekent dit dat wij 1.7 aardes nodig hebben om in onze behoeften te voorzien, terwijl we er toch maar 1 hebben. Vind je dat al schrikken? Wacht dan tot je berekend hebt wanneer jouw persoonlijke World Overshoot Day valt, in West-Europa dikwijls nog veel vroeger dan 1 augustus. Geloof je me niet? Doe dan zelf de test op http://www.footprintcalculator.org/.