Portfolio

d e n t e l l e

Een paar weken nadat ik Julie al in haar ondergoed in een heide zwierde voor b r u y è r e, contacteerde een van haar vriendinnen annex collega-modellen mij met de vraag of ik met haar hetzelfde wilde doen. Uiteraard was mijn antwoord een volmondig ‘ja’, want ik ben erachter gekomen dat ik niets liever doe dan prachtige vrouwen halfnaakt in een purperen heide te zetten bij zonsondergang. En geef me eens ongelijk!

h a l a g e

Wat moet je doen wanneer je wekenlang met je puberzus zit opgesloten omdat quasi het hele land in quarantaine is? Je zet haar voor je lens! Nu het zomeruur haar intrede – misschien wel voor altijd – heeft gedaan en de dagen weer aan het lengen zijn, kunnen we steeds langer genieten van dat gloeiende golden hour licht aan het einde van de dag. En ja, dat is toch wel een van mijn guilty pleasures als portretfotograaf.

a m o u r

Als er iemand vanaf het begin een die hard fan was van Chair Chaude, dan was het Sharon. Van niemand kreeg ik meer bemoedigende of ontroerende berichten dan van haar. En deze keer ontroerde ze me opnieuw: ze gaf me haar vertrouwen om me bij haar thuis uit te nodigen en in haar lingerie te fotograferen – that’s about as vulnerable as it gets. Hoewel het voor mij ook de eerste keer was dat ik zoiets deed, was het voor haar natuurlijk nóg spannender.

r e s s a c

Op een prachtige zomeravond, nadat we net de Meir hadden getrotseerd met niet meer dan wat zwemkleding of ondergoed aan tijdens The Diversity Catwalk, besloot ik om met twee van de modellen naar “de plage van Sint-Anneke” te trekken – Pauline was speciaal uit het verre Frankrijk naar Antwerpen afgezakt, Romy vanuit het exotische Limburg.

p r i m o r d i a l

Sinds kort maak ik deel uit van een team van fotografen die binnen de MIJNLEUVEN mediacrew de nieuwkomers een antwoord zullen verschaffen op al hun fotografievragen: Bavo (evenementenfotograaf), Bram (studiofotograaf), Jurian (reisfotograaf) en ikzelf (documentaire-fotografe) zullen binnenkort onze kennis, ervaring en krachten bundelen – maar voor we die op anderen loslaten, lieten we die los… Op elkaar.

b r u y è r e

De afgelopen jaren heb ik al heel wat shoots gedaan, maar eentje daarvan stak er voor mij met kop en schouders bovenuit, zowel wat het proces als wat het product betrof: die keer dat ik met Aster nog voor zonsopgang naar de Kesselse Heide trok. Zeker omdat ik net een nieuwe camera heb gekocht, die nog eens uitgetest moest worden op locatie, stond ik te popelen om nog eens naar een heide te trekken – zeker wanneer het met zo’n kanjer als Julie is.

m a t r i a r c h e III

En dat sluit dan weer naadloos aan bij de ideeën die Aster en ik delen en wilden overbrengen. We wilden een krachtige vrouw portretteren die een voorbeeld kan zijn. Die ongezonde en onrealistische verwachtingen (letterlijk) aan haar laars lapt. Die anderen niet afbreekt, maar opbouwt. Die niet alleen leert hoe ze zichzelf moet aanvaarden, maar ook en vooral hoe ze zichzelf graag moet zien.

m a t r i a r c h e II

Gewapend met koffers – veel koffers – vol outfits waar al hard over nagedacht was (thanks Aster!), vol make-up om de looks te vervolledigen (thanks Lander!), vol rookbommen om de foto’s nóg meer schwung te geven (thanks Ben!) trokken we in onze rijdende glam van (lees: een Renault Espace) naar Cap Gris Nez, in het noorden van Frankrijk. Het rotsenstrand daar leek ons de perfecte locatie om een hele dag ongestoord prachtige plaatjes te schieten – en rookbommen af te steken.

m a t r i a r c h e I

Na een zoektocht naar inspiratie die maandenlang duurde, begonnen mijn vingers onwaarschijnlijk te kriebelen om nog eens een project op poten te zetten waarin ik mijn creatief ei volledig kwijt kon. Gelukkig duurde de zoektocht naar een geschikt model net iets minder lang: vanaf het begin wist ik meteen dat Aster hiervoor gemaakt was, want dat had ze al eens bewezen (weet je nog dat we eens om vijf uur erop uitgetrokken zijn om foto’s te gaan maken bij zonsopgang?)

p r i s m e

Klaar voor een confession? Eén van de redenen waarom ik voordien zoveel op locatie werkte, was omdat ik bang was van studioshoots; alleen maar omdat ik niet wist hoe ik binnen mijn lichten en instellingen moest aanpassen om technisch geslaagde foto’s te maken. Tot ik de schande daarvan inzag, en besloot dat het hoog tijd werd om daar eens iets aan te doen – dus trok ik keer op keer mijn studio in met een bende geduldige proefkonijnen.

d o m i n i c a l

Op een zonnige zondagnamiddag trokken mijn zus en ik – na allebei hard gewerkt te hebben in de bakkerij – naar onze overgrootmoeder voor een kopje welverdiende koffie. Kwam het even mooi uit dat ik daar mijn studio heb: zij had dringend nood aan nieuwe foto’s, ik aan nieuwe shoots waarin ik mijn creatieve geest nog eens de vrije loop kon laten. Eventjes geen commissions waarmee ik mijn modellen tevreden stel, maar personal projects waarmee ik vooral mezelf tevreden stel. Ik kan wel zeggen dat dat is gelukt, maar oordeel vooral zelf!

s a u v a g e

Zoals ik jullie eerder al liet weten, neem ik de komende maanden afstand van de sociale media die met mijn fotografie te maken hebben. Ik stak er veel te veel tijd en energie in, en ik wilde die tijd en energie kunnen steken in alles wat hier op Erasmus aan het gebeuren is, in de hoop dat ik op die manier het meeste voldoening uit mijn ervaring zou kunnen halen. Tot ik erachter kwam dat ik uit niet veel dingen voldoening kan halen, zonder mijn passie: fotografie.

m a r i a g e

Wat ik misschien nog het allergrootste compliment vind, is wanneer een bruidspaar mij het vertrouwen geeft om hun speciale dag op beeld vast te leggen. Die kans krijg je immers maar één keer, dus moet het er meteen boenk op zijn. Deze foto’s katapulteren me meteen terug naar die magische dag, waarvan de herinnering alleen al me weer vlindertjes in mijn buik bezorgt.

%d bloggers liken dit: